Celsius Dating Podcast S02E03: Shirley Van Kerschaever

Celsius Dating Podcast: Shirley Van Kerschaever

Vandaag is het de beurt aan Shirley Van Kerschaever! 🤩 Shirley is content creator en daarnaast is ze studente, op weg naar haar tweede diploma! 😮 En nog het belangrijkste van alles: ze is Celsius gebruiker. 😏 We bespreken Celsius, dating onder Gen Z, de impact van ghosting en hoe mensen zich online gedragen. Check it out! 😎

Transcriptie

Wim: Het is weer een nieuwe aflevering van de Celsius Dating Podcast en vandaag heb ik opnieuw een gast. Deze keer is het in het Celsius-hoofdkwartier gefilmd. Shirley, welkom!

Shirley: Dank u.

Wim: Shirley, stel u eens voor. Wie zijt gij juist? Wat doet gij? En waarom zit gij hier?

Shirley: Ik ben Shirley, 23 jaar. Ik ben nog student: ik studeer de verkorte bachelor Event- en Projectmanagement en daarnaast werk ik als hotelreceptioniste. En waarom ik hier ben? Omdat ik content maak op TikTok. Dat gaat vooral over studeren, daten en het uitgaansleven, die typische lifestyle eigenlijk.

Wim: En hoe zijt ge daarmee begonnen, met die content creation?

Shirley: Eigenlijk pas in 2026, tijdens de blok, een beetje uit verveling. Ik dacht: er zijn wel een paar dingen die herkenbaar zijn en waar ik video's over kan maken. En zo ben ik begonnen.

Wim: Gewoon vanuit interesse dus, en niet met een doel voor ogen waar ge naartoe werkt?

Shirley: Het zou wel leuk zijn om ergens in de media te belanden, maar ik besef ook dat er al genoeg content creators zijn. Dus ik zie wel waar ik beland.

Wim: Maar ze komen niet allemaal op de Celsius Dating Podcast.

Shirley: Nee, dat is waar.

Wim: Dus ge zijt sowieso al aan het winnen. Oké, dus ge maakt content over studeren en over daten. Komen er nog andere zaken bij u aan bod?

Shirley: Nee, dat is het zo'n beetje. Gewoon dagdagelijkse dingen, daar post ik ook wel eens over. Als mij iets te binnen schiet waarvan ik denk dat het herkenbaar kan zijn, dan post ik dat gewoon.

Wim: En vindt ge het leuk om te doen?

Shirley: Ja, het is echt een hobby. Het moet daarom nergens toe uitdraaien. Het is gewoon een leuke hobby die ik heb.

Wim: En hebt gij een bepaald proces voor hoe ge aan een video begint? Of is dat gewoon iets random dat u op het moment zelf te binnen schiet?

Shirley: Mijn beste video's zijn gewoon: ik denk opeens aan iets, ik pak mijn camera en ik film. Daar wordt soms niet te veel over nagedacht.

Wim: En ge zit ook op Celsius. Wat vindt ge van Celsius als dating app?

Shirley: Het is een toffe dating app. Het is gewoon leuk dat er eens wat professionelere en volwassener mensen op zitten, want dat is op andere platformen soms wel anders.

Wim: En merkt ge dat effectief?

Shirley: Ja, allez, ik vind wel dat ge dat merkt aan de uitstraling van de mensen die erop zitten. Ik ben er nog geen spiegelfoto's in de Basic-Fit tegengekomen, of zoiets.

Wim: Is dat de grote red flag, de spiegelfoto in de Basic-Fit?

Shirley: Ik vind dat niet per se een red flag, maar als ge u met zo'n eerste foto profileert, dan geeft dat wel een bepaald signaal.

Wim: Dat heb ik al vaker gehoord, ja: de spiegelselfie, en dan de foto met een grote vis.

Shirley: Nee, verschrikkelijk. Dat is direct passé.

Wim: Waarom doen mannen dat, denkt ge? Zo poseren met een grote vis?

Shirley: Die leven daar echt voor, hoor. Dat is hun passie, hun hobby, hun leven. Die zijn dan trots dat ze zo'n grote vis gevangen hebben, en ge moogt daar trots op zijn. Als er meisjes zijn die daarvoor vallen, perfect. Maar het is niet mijn ding.

Wim: Dat is iets wat ik nooit helemaal begrepen heb, waarom ge dat doet.

Shirley: Het is zoals bij mij: ik ga ook graag naar de gym, dus er staat meestal wel één sportieve foto tussen. Maar dat wordt niet mijn main picture, want ik ben meer dan alleen maar sporten. Net zoals die mensen meer zijn dan alleen maar vis vangen, denk ik dan.

Wim: Ik vind het vooral eng als die foto heel close-up is en ge de tanden van die vis kunt zien.

Shirley: Aah, verschrikkelijk!

Wim: Ik vind dat altijd zo'n degoutant beeld. En ik heb het wel al eens zien passeren op Celsius.

Shirley: Ge kijkt ook meer naar die vis dan naar de persoon zelf. Daarom is het niet de perfecte profielfoto.

Wim: Nee, dat is wel waar, inderdaad. Als ik diploma's goedkeur op Celsius, heb ik er al een of twee gehad die effectief met een vis staan te poseren. Dan zou ik graag eens zeggen: "Gast, ik zou het echt niet doen." Maar op zich doen ze er niets verkeerd mee, dus ik laat dat passeren. Het blijft wel weird om te zien, moet ik zeggen.

Shirley: Ja, dat snap ik.

Wim: En als ge klaar zijt met studeren, hebt ge al bepaalde carrièreperspectieven?

Shirley: Nee, want ik heb al een diploma, maar dat is iets helemaal anders. Dus ik kan eigenlijk nog alle kanten uit. En zoals ik zeg: misschien is die media ondertussen ook iets geworden. Ik moet nog een jaar studeren, en op een jaar kan er heel veel veranderen.

Wim: En wat is uw vorige diploma?

Shirley: Rechtspraktijk.

Wim: Oké, en vanwaar de keuze om er dan nog een tweede diploma bij te halen?

Shirley: Omdat ik eerst was gaan schakelen naar rechten aan de unief. Maar ik had een persoonlijk heel moeilijk jaar, waardoor dat helemaal fout is gelopen. Ik heb dan nog geprobeerd verder te doen, maar ik merkte echt: ik word hier heel ongelukkig van. Zo is mijn TikTok eigenlijk ook een beetje gestart, dat ik daarover praat: kijk, als het u echt té ongelukkig maakt, stop ermee. Dat wil nog niet zeggen dat het het einde van uw studies moet zijn, maar begin gewoon aan iets nieuws. En in mijn geval heb ik echt een 180 gedaan en iets helemaal anders gekozen.

Wim: Boeiend verhaal. Ik wou nog wat meer horen over Celsius. Ge gebruikt het zelf. Zijn er ook vrienden van u die Celsius al gebruiken?

Shirley: Er is inderdaad één vriend van mij die Celsius gebruikt, en die ben ik ook al tegengekomen.

Wim: En was gij de match?

Shirley: Nee, nee, het is geen match geworden.

Wim: Dat zou eigenlijk wel een tof verhaal zijn. En zijt ge al lang single, als ik dat mag vragen?

Shirley: Sinds oktober.

Wim: Ah oké, dus nog niet zo heel lang.

Shirley: Bijna tien maanden.

Wim: En daarvoor een lange relatie gehad?

Shirley: Net geen vier jaar.

Wim: Oh, dat is toch wel iets.

Shirley: Ja, dat is al een lange relatie. Mijn eerste relatie ook.

Wim: Daar moeten we natuurlijk niet te veel over zeggen, en dat zijt ge waarschijnlijk ook niet van plan. Oké, ge zijt dus sinds oktober single, dat is nu bijna tien maanden. Buiten Celsius, hebt ge nog andere dating apps gebruikt?

Shirley: Ja, ik heb er al een paar uitgeprobeerd. En ge merkt wel de verschillen tussen die apps.

Wim: En wat zijn die verschillen dan?

Shirley: Goh, de manier waarop het werkt: bij de ene moet ge scrollen, bij de andere moet ge enkel swipen. Daar zitten al verschillen. Bij sommige moet ge als meisje als eerste sturen. Echt van die kleine details.

Wim: We hebben het natuurlijk over Bumble, waar de vrouw eerst moet sturen. Daar zijn ze nu blijkbaar van aan het afstappen.

Shirley: Ja, want ze kunnen nu al gewoon reageren op iets van het profiel.

Wim: Maar vond ge dat een meerwaarde, dat de vrouw eerst moest sturen? Dat was een beetje het uithangbord van Bumble, maar ik heb nooit helemaal begrepen waarom dat zoveel beter zou zijn.

Shirley: Ik weet het ook niet. Ik heb gewoon zoiets van: als die persoon mij echt aanstaat, zal ik sowieso wel als eerste sturen. Maar traditioneel gezien vind ik eigenlijk ook wel dat de man als eerste moet sturen. Ik weet het, dat is heel cliché.

Wim: Ik snap ook niet goed vanwaar dat komt. Mijn dating app-ervaring in het algemeen is ook altijd geweest, zoals ge zegt: ge moet eerst sturen en dan hoopt ge dat die iets terugstuurt.

Shirley: Ik denk dat dat dezelfde discussie is als: moet de man betalen op de eerste date?

Wim: Dat vind ik dan weer een andere discussie, om eerlijk te zijn, want persoonlijk vind ik dat niet. Als ge samen op date gaat, zijt ge allebei tijd aan het investeren. Zeker als ge al wat ouder zijt, is het moeilijk om tijd vrij te maken. Dus dan splitsen we gewoon de rekening.

Shirley: Ik vind dat het ervan afhangt wie het initiatief voor de date genomen heeft. Als de man via chat zegt: "ik wil u graag meenemen op date", dan heb ik zoiets van: ik doe wel de moeite om ja te zeggen en tijd vrij te maken voor u. Maar ik vraag ook niet om naar een vijfsterrenrestaurant te gaan. Als het gewoon is om iets te gaan drinken, allez, wat kost een cola?

Wim: Nee, dat begrijp ik wel. Maar als ik zelf op first dates ga, denk ik toch soms: het moet niet altijd ik zijn. Zeker als ge actief aan het daten zijt en ge hebt een paar first dates na elkaar, dan is het voor u allebei een gok of het gaat klikken. Allez, het klinkt stom, maar als ge er acht doet, is dat redelijk prijzig voor acht keer een gok waarvan het acht keer niet klikt. Puur vanuit mijn perspectief dan.

Shirley: Ik doe zelf niet zoveel dates, maar ik kan het wel begrijpen. Ik denk dat communicatie daarin belangrijk is.

Wim: Dat is ook wel zo. Ik laat dat meestal wel weten. Niet dat ik te gierig ben om een drankje te betalen, maar stel dat ge samen naar een cocktailbar gaat voor een hele avond en ge staat daar met een rekening van 100 euro...

Shirley: Ja, dat kan kostelijk worden, inderdaad.

Wim: Dan denkt ge toch: we gaan dat splitten, hè.

Shirley: Nee, dat snap ik.

Wim: Dat is wel eens interessant om over te bomen, want ge hebt veel van die zaken. Over eerste dates gesproken: hebt ge ooit een zotte first date gehad?

Shirley: Een zotte? Niet echt.

Wim: Geen verhaal waar ge achteraf met uw vriendinnen over sprak: "Oh my god, ge gelooft nooit wat er vorig weekend gebeurd is"?

Shirley: Ah, zo van die horrordingen?

Wim: Horror kan inderdaad, maar het kan positief of negatief zijn.

Shirley: Ik heb één keer het idee gehad om als eerste date bij iemand thuis af te spreken. Op zich al een stom idee, maar zo weet ge wel direct hoe die persoon leeft, en dat zegt heel veel over iemand. In dit geval was dat ook zo. Ik kwam daar binnen, dat was in Gent, en ik weet dat er in Gent veel oude gebouwen zijn, maar hier dacht ik echt: ik ben in een thriller terechtgekomen. Het was op het bovenste verdiep, en hoe hoger ik ging, hoe meer ik dacht: dit is een verlaten appartement, hier woont niemand meer. Niemand gaat mij horen schreeuwen als ik vermoord word. En dan doet hij open, en dat was zo'n, hoe noemt ge dat, zolderappartementje. Maar het zag eruit als een appartement van twintig jaar geleden, met meubels uit de kringwinkel. No offense, maar ik dacht: die woont hier nog niet lang, die heeft daar nog geen budget voor. Alleen was hij al een stuk ouder. Dus ik vroeg: "Hoe lang woont ge hier al?" En dan komt hij af met acht jaar.

Wim: Damn.

Shirley: Dus ge zijt er oké mee om al acht jaar zo te leven. Toen dacht ik al: nee, dit is hem niet. En dan zijn we een film beginnen kijken en die komt direct aan mij. Ik dacht: oei, dit hoeft echt niet voor mij. Dus heb ik gefaket dat ik moe was. Sorry aan die persoon, maar ik was daar weg.

Wim: Dat snap ik wel, maar dat is ook niet comfortabel, hè.

Shirley: Nee, totaal niet. Ik dacht ook: als ik hier nu vermoord word, weet niemand het. Allez, ik had mijn vriendinnen wel laten weten waar ik was, maar dan is het waarschijnlijk toch al te laat.

Wim: Maar eigenlijk is dat erg, hè, dat ge daar direct aan moet denken. Het is wel creepy. Alle begrip, natuurlijk, maar ik denk dat veel mensen dat soms niet beseffen. En het is heel cliché, maar ik als man denk daar totaal niet aan, van: "die gaat denken dat ik haar ga vermoorden" of whatever.

Shirley: Nee, waarschijnlijk niet. Want veel mensen stellen als eerste date een wandelingetje voor. Maar ik vind dat al te afgezonderd. "Een wandelingetje maken aan het water", en als meisje denk ik dan direct: die kan mij gewoon in het water gooien.

Wim: Dat is wel interessant om over na te denken. Want als man is dat gewoon een impulsief idee: "oh ja, laten we gaan wandelen aan het water." En daar stopt het.

Shirley: Ik snap het idee erachter, maar ik spreek liever af op café, met veel mensen rond mij.

Wim: Dat is een goed punt. Ik denk wel dat het belangrijk is dat ge dat altijd benoemt tegenover de mannen. Als ge gewoon zegt: "ik wil dat niet doen om die reden", dan zal dat bij de meeste mannen direct oké zijn en beseffen ze: ah ja, daar had ik niet aan gedacht.

Shirley: En als dat niet zo is, dan is het ook mijn persoon niet. Dat weet ge dan direct. Het is iets waar ik echt waarde aan hecht, aan mijn veiligheid, wat ook normaal is. En als die dan zoiets heeft van "ja maar, yolo", nee. Er is een grens aan yolo.

Wim: Ik denk dat we allemaal wel van die gekke first date-verhalen hebben meegemaakt. Amai. Die van mij ga ik u besparen, want anders ben ik hier een uur aan het babbelen. Maar even nog over die andere dating apps: ik neem aan dat ge Tinder en Bumble gebruikt hebt. Welke hebt ge nog geprobeerd?

Shirley: happn.

Wim: Ah ja, dat heb ik ooit eens geïnstalleerd, maar dat zat vol met Walen en Franstaligen.

Shirley: Ah, want normaal gezien selecteert die app juist mensen die in uw buurt zijn geweest.

Wim: Dat dacht ik ook, maar van wat ik zag waren dat precies allemaal mensen uit Brussel, Wallonië en Frankrijk. Allez, het is wel al een paar jaar geleden dat ik dat gebruikt heb.

Shirley: Ah, misschien is dat ondertussen wel veranderd.

Wim: Misschien moet ik daar toch nog eens naar kijken, hoe ze dat tegenwoordig aanpakken.

Shirley: Allez, ik heb die app ook niet lang gehad. En dan heb ik Hinge ook nog geprobeerd.

Wim: Ge zegt dat ge happn bijvoorbeeld niet lang gehad hebt. Wat is voor u de hoofdreden om een dating app weer te verwijderen?

Shirley: Als ik het gevoel heb dat ik uitgeswipet ben.

Wim: Als in: dat ge ze allemaal gezien hebt, of dat er niks uitkomt?

Shirley: Dat er niks uitkomt. Als ge na een tijdje nog altijd geen gesprekken hebt gehad, dan is het klaar, denk ik.

Wim: En als ge iemands profiel ziet passeren op een dating app, waar kijkt ge dan als eerste naar, buiten de foto's dan natuurlijk?

Shirley: De leeftijd. Ge kunt wel vaak selecteren welke leeftijd ge wilt, maar ze steken er toch vaak een paar andere leeftijden tussen. Dus dat controleer ik altijd.

Wim: En inhoudelijk, kijkt ge bijvoorbeeld naar de job of naar bepaalde hobby's?

Shirley: Ik kijk vaak of er iets in de bio staat. Want ik snap een bio zelf al niet. Ik weet niet wat ik daarin moet schrijven, ik weet niet wat ik in twee zinnen over mezelf kan zeggen. Dus als daar iets raars staat, weet ik al: ook niet mijn persoon.

Wim: Dus ge hebt liever geen bio dan een rare?

Shirley: Ja, echt wel. Zo van: nice try, maar het is toch een beetje cringe.

Wim: Ik snap dat wel. Maar de meeste mensen die ik gesproken heb, vinden het net belangrijk dát er een bio is ingevuld. Zeker als ik gebruikers interview, zeggen die bijna altijd: "een bio die niet is ingevuld, is voor mij een red flag."

Shirley: Oei!

Wim: Dat heb ik al heel vaak gehoord. Wat ik van de gebruikers hoor, is vaak: "dan lijkt het alsof die persoon geen inhoud heeft."

Shirley: Woah, dat is wel heftig.

Wim: Het zal een beetje afhangen van uw insteek. Ik kan me wel voorstellen dat een slechte bio niet beter is dan geen bio. Maar ik heb wel gehoord dat het voor heel veel mensen een must-have is.

Shirley: Maar ge hebt echt mensen die een korte voorstelling in hun bio zetten, en dat vind ik een beetje raar. Als ik u wil leren kennen, swipe ik u wel naar rechts en stuur ik u gewoon.

Wim: Maar misschien weet ge nog niet of ge die persoon wilt leren kennen, omdat ge die korte samenvatting nog niet gekregen hebt.

Shirley: Maar ik denk dat het bij dating apps net ook om het mysterieuze gaat. Ge hebt een foto, ge krijgt daar al een eerste vibe bij, en dan wilt ge er meer over weten. Dus als alles al in die bio staat, valt dat mysterieuze een beetje weg.

Wim: Dat is een ander perspectief, natuurlijk. Maar ik denk dat het een evenwicht is tussen de andere persoon nieuwsgierig genoeg maken en toch tonen dat ge interessant zijt.

Shirley: Oh, maar dat kan met een heel goede bio. Alleen gewoon zeggen: "ik ben deze persoon, dit is mijn hobby", dat werkt niet.

Wim: Dat is inderdaad de slechte Wikipedia-versie van uzelf. Dat is niet de bedoeling. Maar ik heb er ook al een paar goede zien passeren. Op Celsius was er eens een meisje dat iets geschreven had in de trant van: "ik zit hier omdat 'talk nerdy to me' niet werkte op Bumble."

Shirley: Ah ja.

Wim: Ik vond dat wel best clever.

Shirley: Ja, dat is wel grappig. Zo'n grapje moogt ge er wel in zetten, dat vind ik ook leuk.

Wim: En er was er nog een, maar wat was dat ook weer? Jammer dat ik het nu vergeten ben. Er waren er twee of drie waarvan ik echt dacht: oké, gij zijt echt wel clever. Dat is echt wel een meerwaarde als ge dat ziet passeren.

Shirley: Ik deed dat vroeger ook wel: dan zette ik gewoon mijn ideale date in mijn bio. Zo toonde ik direct: kijk, doe dit met mij en ik ben helemaal verkocht. Maar op een gegeven moment speelt iedereen daarop in, en dan hebt ge met iedereen hetzelfde gesprek. Daar wordt ge ook beu van.

Wim: Dat snap ik wel, dat ge het dan altijd in een bepaalde richting duwt. Het is een vak apart.

Shirley: Dus dan moet ge uw bio om de zoveel weken veranderen, en zoveel creativiteit heb ik niet.

Wim: Misschien is dat wel een interessante feature: roteer uw bio.

Shirley: Ja, eigenlijk wel.

Wim: Dat zou wel boeiend zijn om te doen.

Shirley: Dat ge zelf al een paar dingen invult en dat het om de zoveel tijd wisselt.

Wim: Ja, dat zou boeiend zijn. En sowieso om te spelen met ideeën om uw profiel met AI te optimaliseren: de volgorde van uw foto's, welke foto's goed werken en zo. Dat gaat er sowieso komen. En misschien de bio dan ook.

Shirley: Ja, want ik vind het altijd interessant als die dating apps zelf al aangeven: "dit is uw best bekeken foto." Dan denk ik: ah oké, dus dit is wat mensen van mij willen zien. En dan pas ik mijn andere foto's daaraan aan.

Wim: Dat klopt. Dat gaat er op termijn zeker in komen. Ik ben het nog aan het bouwen, dus het gaat nog even duren, want Celsius wordt gebouwd door één persoon.

Shirley: Ah oké. Dat is wel leuk.

Wim: Even nadenken wat ik u nog allemaal wilde vragen. Ah ja, hebt gij ooit al gespeeddate?

Shirley: Nee, nog niet.

Wim: Wat vindt ge van het idee van speeddaten?

Shirley: Leuk, maar ik heb er wel een bepaald vooroordeel over.

Wim: Hoezo? Vertel eens.

Shirley: Dat ge dan al een beetje wanhopig moet zijn om dat te doen. Allez, dat is waarschijnlijk niet zo, hè.

Wim: Hoe komt ge bij dat idee?

Shirley: Goh, omdat die ene vriend van mij, die ook op Celsius zit, het al een paar keer gedaan heeft. Dan denk ik: dat zijn mensen die dat blijven doen, dat wordt een gewoonte. Terwijl ik zoiets heb van: ik zou dat één keer willen doen om het gedaan te hebben. Niet iets waarvan ik denk: dat wil ik vaker doen. Want het idee om met meerdere mensen na elkaar een gesprek te moeten aangaan, hoe kort ook, daar denk ik: oef. Ik vind het al moeilijk genoeg om met één iemand een gesprek aan te knopen.

Wim: Ik snap wel wat ge zegt. We wachten even tot die truck voorbij is, dat is typisch als ge een podcast opneemt. Hij is door. Het punt van speeddating is eigenlijk vooral dat ge een paar gesprekken kunt aangaan met verschillende mensen om hen te leren kennen. Als ge mensen swipet op een app, kunt ge daar ook wel wat informatie uithalen, maar het is pas als ge fysiek met iemand afspreekt dat ge weet of er een klik is. En zo ziet ge dat vrij snel. Ik ben persoonlijk wel fan van het concept, ik heb het zelf ook al een paar keer gedaan.

Shirley: Misschien moet ik het gewoon één keer uitproberen en blijf ik er dan ook aan vasthangen. Dat kan ook.

Wim: Er zijn Celsius-speeddates, hè. Die van uw leeftijdscategorie ging normaal volgende week door in Hasselt, maar die is net geannuleerd, helaas. Er waren niet genoeg vrouwen ingeschreven, en ik dacht: op één week ga ik die plaatsen niet meer opgevuld krijgen.

Shirley: Oh.

Wim: Ik merk dat er heel veel mensen op vakantie zijn. De zomer is precies niet de beste periode om speeddates te organiseren.

Shirley: Terwijl het net leuk is, omdat ge dan veel mogelijkheden hebt.

Wim: Dat dacht ik ook. Ik had er eind juni een georganiseerd en die was succesvol, dus ik dacht: oké, dan doe ik er deze zomer een paar in verschillende leeftijdsgroepen, want intussen is Celsius weer een pak gegroeid. Maar het bleek toch wat moeilijker om die op te vullen. Deze gaat dus niet door, maar hij wordt binnenkort wel opnieuw ingepland. Ik vond speeddating altijd wel heel leuk. De mensen die daarop afkomen zijn ook redelijk divers.

Shirley: Daar heb ik ook een beetje schrik voor. Want wat is de kans dat er daar iemand tussen zit?

Wim: Goh, er zit altijd wel iemand bij die ge nice vindt.

Shirley: Ja?

Wim: Maar er is ook altijd iemand bij waar ge de creeps van krijgt.

Shirley: Ja, voilà!

Wim: Dat heb ik ook altijd meegemaakt. Maar het hangt van de speeddate af, hè. Het zijn ook niet altijd dezelfde mensen die daarnaartoe gaan. Ik heb dat denk ik vier keer gedaan in totaal, en dat waren vier keer supergoede ervaringen.

Shirley: Ja, oké.

Wim: Gij zijt student en 23, zei ge, hè? Dus gij zijt een stuk jonger dan ik. Ik vraag mij soms af hoe uw generatie naar dating en naar dating apps kijkt.

Shirley: Ik denk dat dat ook heel verschillend is. Er is nu echt heel dat spectrum van casual daten, en dat is bij heel veel mensen een ding. Ik ben daar zelf ook deel van geweest, gewoon casual daten. Maar het is allemaal zo vluchtig. En als iedereen met die insteek op een dating app zit, welke kant gaat het dan uit?

Wim: Is dat effectief zo? Want bij de mensen van uw generatie met wie ik spreek, merk ik eerder dat er heel veel geen dating apps gebruiken, of toch minder dan mijn generatie.

Shirley: Ik weet het niet. Ik denk dat het gewoon heel cliché geworden is.

Wim: Hoezo?

Shirley: Het idee dat er uit een dating app toch niks gaat voortkomen. Hoeveel relaties komen er uit een dating app? Er zijn er altijd wel, en dat zijn meestal keigoede relaties. Maar ik denk dat het verschil te groot is: ofwel komt de liefde van uw leven eruit, ofwel allemaal scharrels waar ge niks aan gehad hebt.

Wim: En niks daartussen. Dat klinkt niet zo positief, die scharrelervaring.

Shirley: Ja, ik heb al figuren gehad.

Wim: Amai, nu vraag ik mij wel af wat dat voor figuren waren.

Shirley: Daar is een TikTok over gemaakt.

Wim: Ah, dan is alles gezegd. Ik wilde u nog iets vragen. Ge zijt naar de Gentse Feesten geweest, en daar hebt ge ook content over gemaakt?

Shirley: Ja.

Wim: Is daar niks boeiends gebeurd? Geen date uit kunnen halen?

Shirley: Nee, want dat is net het moeilijke geworden aan iemand aanspreken in het echte leven. Zeker als ge wat ouder zijt. Allez, ik ben nog niet superoud, maar leeftijd is voor mij wel belangrijk. Als ik iemand aantrekkelijk vind en ik spreek die aan, vraag ik altijd als eerste: "hoe oud zijt ge?" En dan komen ze af met achttien. Dan denk ik: salut!

Wim: Dat begrijp ik wel, achttien is ook heel jong, hè.

Shirley: Maar dat is wat er nu rondloopt, naar mijn gevoel. Ik kom alleen maar zestien- en achttienjarigen tegen. Ik weet niet waar de mensen van mijn leeftijd zitten.

Wim: Dat gevoel heb ik soms ook: ze zijn ofwel mijn leeftijd, zo vooraan de dertig, ofwel achttien. En het segment daartussen, diegenen die corona in het middelbaar hebben meegemaakt, dat lijkt precies verdwenen.

Shirley: Inderdaad. Maar in Gent vooral: die zitten nu thuis. Al denkt ge bij de Gentse Feesten wel: die komen allemaal terug naar hier. Maar ik heb echt niet veel mensen van mijn leeftijd gezien.

Wim: Amai, bizar eigenlijk. En los van dating apps en uitgaan, wat denkt ge dat dan the way to go is om iemand te leren kennen?

Shirley: Is er een way to go? Geen idee. Ik zit er echt aan te denken om er gewoon op af te stappen als ik in de Veldstraat aan het shoppen ben en ik zie iemand.

Wim: Dat is wat ge zou denken, maar het probleem is: heel weinig mensen zijn single.

Shirley: Dus dan moet ge eerst vragen: "hoe oud zijt ge?" En dan: "hebt ge al iemand?" Dat zijn al twee vragen die ge moet stellen. Het is lastig.

Wim: Daarom denk ik wel dat dating apps daar een rol in kunnen spelen. Maar het moet dan wel goed uitgevoerd worden. Want laten we eerlijk zijn: ik heb de goede tijd van Tinder nog meegemaakt, een paar jaar terug, en dat was echt fenomenaal. Maar vandaag is dat verschrikkelijk slecht geworden. Het is supercommercieel, er komt niks serieus uit, tien procent van de profielen is fake. Daarom denk ik dat apps zoals Celsius wel een verschil kunnen maken, omdat ge daar die verificatie hebt. En de helft van de mensen met een hoger diploma vindt het belangrijk dat hun partner ook hoogopgeleid is. Vindt gij dat belangrijk?

Shirley: Ik heb echt een beeld van mijn ideale partner, en die heeft wel een diploma.

Wim: Heel veel mensen vinden dat belangrijk. Maar ik merk dat er altijd verschillende redenen zijn waarom ze dat belangrijk vinden. Waarom vindt gij dat belangrijk?

Shirley: Omdat ik later heel graag zelfstandig zou worden en mijn eigen bedrijf wil opstarten. Het is wel mijn droom om dat samen met mijn partner te doen, en dan vind ik dat die daar ook bepaalde academische kennis voor nodig heeft. Vandaar dat dat voor mij een rol speelt.

Wim: Dus het is voor een stuk het financiële en voor een stuk de kennis. Sommige mensen zeggen ook: "hoe ge naar de wereld kijkt, is dan voor een stuk anders." Maar iedereen heeft daar natuurlijk zijn persoonlijke redenen voor. Als ik kijk naar bijna alle mensen die ik al gedatet heb: die waren ofwel nog niet afgestudeerd, ofwel hadden ze nooit gestudeerd. En het is altijd fout gelopen. Dat besef ik nu eigenlijk pas, dat ik echt in een patroon hervallen ben. Dat is een fenomenale statement voor Celsius, dit. Het zegt natuurlijk niet alles, maar gemiddeld gezien denk ik wel dat ge een ander wereldbeeld hebt als ge gestudeerd hebt dan wanneer ge op uw achttiende in een arbeidersjob gestart zijt. Al zegt een diploma niet alles. Ik zeg ook altijd: niet iedereen aan de unief of de hogeschool is intelligent. Dat merkt ge heel hard als ge in een groepswerk zit.

Shirley: Een diploma zegt ook niet alles, dat is zeker waar. Voor mij is emotionele intelligentie veel belangrijker dan welke punten ge op school haalt.

Wim: Absoluut. Het probleem is alleen dat ge dat heel moeilijk kunt meten in een app.

Shirley: Ja, dat is waar.

Wim: Mocht ik daar een oplossing voor hebben, zou ik die ook in Celsius steken. Als gij over Celsius babbelt, of als ge iemand erover hoort spreken: is het soms controversieel dat ge er enkel binnen moogt met een diploma?

Shirley: Nee. Ze verschieten er meestal wel van, want het is de eerste app die echt op zoiets filtert voor ge erop mag. Terwijl bij die andere iedereen erop kan kruipen.

Wim: Dat was wel een beetje het probleem. Het valt nu mee, maar toen het net gelanceerd was en in de krant kwam, was er wel een heel heftige reactie. Vaak van mensen zonder diploma die het niet tof vonden dat ze niet mochten meedoen. Maar als ge een filter zet, is dat nu eenmaal zo, hè. Ik vond dat altijd een rare redenering, want ge kunt wel een diploma halen als ge dat absoluut wilt. Als ge echt zo graag op Celsius wilt, schrijft ge u in, dan hebt ge een studentenmail en kunt ge er ook op.

Shirley: Ge kunt ook een graduaat van een jaar doen, hè. Ge moet geen master behaald hebben.

Wim: Dus ik vond dat altijd een raar argument. Maar goed, dat zijn de commentaren op social media.

Shirley: Ja, op alles moet commentaar gegeven worden natuurlijk.

Wim: Vindt ge dat niet storend? Ge zijt zelf content creator, dus ik neem aan dat ge ook geconfronteerd wordt met gemene commentaar of flauwe zever. Hoe gaat ge daarmee om?

Shirley: Ik heb daar zelf een TikTok over gemaakt om te vragen hoe anderen daarmee omgaan, want ik vind dat wel moeilijk. In het begin, toen ik net gestart was, kreeg ik af en toe een negatieve comment en die negeerde ik gewoon, want ik dacht: dat boost mijn profiel ook een beetje. Maar ik had een vriendin die zelf al een tijdje content creator is, en die zei direct: "verwijder dat, want dat lokt alleen maar meer negativiteit." Het was eigenlijk altijd oké, tot ik weer een video had die ontploft is. Het merendeel van de reacties daarop was echt gewoon negatief. Toen dacht ik wel even: woah, ik ben ook maar een mens, ik heb met die video nooit iets slecht bedoeld. Ik heb die video dan nog eens verduidelijkt, en die is ook ontploft en bij de juiste mensen terechtgekomen. Maar toen dacht ik ook wel: ik ben nog echt een nobody op TikTok, dus waar houdt ge u mee bezig?

Wim: Ik snap dat wel. Ik ben geen content creator, maar toen ik met mijn naam en foto in de gazet stond en ook op de socials gefeatured werd door het Nieuwsblad, kregen we ook van die HLN-comments, om het zo te zeggen, maar dan over mij. Dat was heel weird om te lezen. In het begin had ik het daar ook wel even moeilijk mee, ook omdat ik die comments niet kon verwijderen: het was niet mijn post, maar een post van het Nieuwsblad over mij. Tot ik begon door te krijgen dat er elke keer als iemand iets gemeens zei, vijftien nieuwe sign-ups voor Celsius bij kwamen. Toen dacht ik: weet ge wat, haters gonna hate, kom maar af.

Shirley: Inderdaad. Ze boosten uiteindelijk ook het algoritme, hè: zij reageren. Het is goed en niet goed tegelijk. Maar ge moogt het inderdaad echt niet aan uw hart laten komen.

Wim: Zeker in het begin was dat wel even wennen, omdat ik dat soort zaken nog nooit had meegemaakt. En sommige dingen die mensen zeiden... Er was er een die gewoon schreef: "zoals die gast eruitziet, het zal wel dat hij zijn eigen dating app maakt, want anders krijgt hij geen vrouw."

Shirley: Dat is wel grof.

Wim: En dan denk ik: what the actual fuck zegt gij nu, man? Van die dingen waarvan ge denkt: dat is echt het meest negatieve dat ge kunt bedenken.

Shirley: Ik kreeg op een gegeven moment ook gewoon haatcomments die niks met de video te maken hadden. En dan dacht ik: als ge op de video zelf reageert, dan is dat uw mening, tot daaraantoe. Maar bij mij ging het zo ver dat iemand zelfs een video over mijn video had gemaakt, en daar mijn hook in gebruikt had, die eerste vijf seconden. Waardoor die video ook echt ontploft is. Ik heb die persoon toen wel een privébericht gestuurd: "ik vind dit niet kunnen, dit is echt een persoonlijke aanval." Oké, dat is uw content, dat ge van die reactievideo's maakt, maar dat gebeurde ook nog eens anoniem. En dan denk ik: het is heel gemakkelijk om u achter een profiel te verschuilen, maar ik sta er wel met mijn hoofd op. Daar trok ik dan wel de grens.

Wim: Dat begrijp ik wel. Maar ik vind dat zo'n raar concept, dat hele gedoe. Volgens mij ben ik gewoon te oud aan het worden, ik begrijp het niet meer.

Shirley: Ik soms ook niet, hoor. En ik ben er nog zelf mee bezig.

Wim: Ik consumeer zelf ook niet echt content. Ik denk dat ik daar net te oud voor ben. Ik heb Facebook nog in de beginjaren gehad, dan spreek ik over 2008. Ik weet dat nog heel goed, dat was mijn intro in social media. Ik kwam terug van een surfvakantie, zo'n jongerenvakantie, en op de busrit terug was iemand de foto's aan het delen via Facebook. Ik had er nog nooit van gehoord. Uit dat tijdperk kom ik, hè.

Shirley: Ojee, ja.

Wim: Toen kwamen ze daarmee af, heb ik een account aangemaakt en zijn we foto's beginnen delen. En dan is Facebook beginnen evolueren. In het begin was dat meer een soort fotoboek om dingen met vrienden te delen, en ge kon er wat berichtjes op posten. Maar dat was totaal geen social media zoals vandaag.

Shirley: Nee. Het was ook de eerste app die ik ooit gehad heb. Ik heb die aangemaakt toen ik twaalf was, terwijl dat eigenlijk niet mocht, maar iedereen deed dat toen. En nu gebruik ik het niet meer. Terwijl het nu juist de oudere mensen zijn. Nu zijn het de ouders van onze generatie die daarop zitten.

Wim: Ja, dat klopt wel.

Shirley: Dus dat heeft echt wel een serieuze turn gemaakt.

Wim: Het probleem met Facebook is dat het er eerst was en dat het zichzelf een paar keer opnieuw heeft willen uitvinden. Dat is een paar keer geflopt, en zo is het een soort Frankenstein geworden van allerlei random toestanden. Toen dat niet meer werkte, zijn ze de andere beginnen opkopen: WhatsApp, Instagram en zo. En Instagram is ook helemaal geëvolueerd, want in het begin was dat eigenlijk gewoon wat Facebook oorspronkelijk was.

Shirley: Ja, inderdaad.

Wim: Foto's posten en uw vrienden taggen. En dan is dat ook allemaal mee die trend van videocontent opgegaan. Ik ben daar niet helemaal in mee, maar het is goed dat gij mij iets kunt bijleren over dat wereldje. Ook nog een leuke vraag: als ge één ding zou kunnen veranderen aan daten, wat zou dat zijn?

Shirley: Veranderen aan daten?

Wim: Ja, aan hoe mensen daten.

Shirley: Gewoon beter communiceren. Heel dat ghosten, ik snap het echt niet. Zeker op mijn leeftijd zoudt ge verwachten dat mensen volwassen genoeg zijn om te communiceren en genoeg respect hebben voor de ander om gewoon te zeggen: "kijk, ik heb geen interesse", of "ik heb wel interesse", of "dit zijn mijn intenties". Dat maakt het daten heel vermoeiend.

Wim: Dat is een groot probleem, hè, ghosting. Het komt in veel podcastafleveringen aan bod, ook met academici en seksuologen. Het komt inderdaad heel vaak voor en het is een enorme frustratie voor mensen, maar het is heel moeilijk om er iets aan te doen. Als platform kan ik daar weinig aan doen, want het is vaak zo dat ge nummers uitwisselt op een dating app en achteraf via WhatsApp of whatever verder stuurt. En dan gebeurt de ghosting daar. Het enige wat ge kunt doen, is mensen sensibiliseren. Maar ik vrees dat ze het toch zullen blijven doen, om eerlijk te zijn. Het is supervervelend, hè, en ik denk dat iedereen het al meegemaakt heeft. Ik heb ooit een professor geïnterviewd die haar doctoraat geschreven had over het algoritme van Tinder, en dat ging ook over ghosting. Ik weet de exacte cijfers niet meer, maar zij zei in die aflevering dat zo'n 60 procent het al meegemaakt heeft, en dat van diezelfde groep ongeveer 50 procent het ook al zelf gedaan heeft.

Shirley: Oh.

Wim: En dat vond ik heel vreemd: ge hebt het zelf meegemaakt, dus ge weet hoe verschrikkelijk het is, en toch doen mensen het zelf ook. Maar blijkbaar is er een versterkend effect, omdat dat dan de rules of the game worden: als iedereen het doet, dan doe ik het ook.

Shirley: Als ik dat zou doen, dan is dat echt heel onbewust bij mij.

Wim: Dat gebeurt ook wel, natuurlijk.

Shirley: Maar meestal communiceer ik daar echt wel over. Allez, ge kunt ook niet anders. Als ge middenin een gesprek zit en ge denkt: eigenlijk ben ik niet meer geïnteresseerd, of: ik heb iemand anders gevonden, dan laat ik dat gewoon weten. Dat is één berichtje dat ge moet sturen.

Wim: Dat is het beste, ja.

Shirley: Want ge hebt ook geen zin om dan nog af en toe een bericht van die persoon te krijgen. Ik wil gewoon dat die weet: het is afgerond.

Wim: Het is dat, hè. Ge weet ook niet hoe die persoon daar op dat moment naar kijkt. Ge hoort soms verhalen van mensen die daar een heel eigen verhaal rond beginnen te bouwen: "die is dood", of "die is..."

Shirley: Ja, ik had ook zo'n verhaal rond iemand gemaakt.

Wim: Sommige mensen komen dan tot zo'n conclusie. Toch wel een bizar fenomeen, om eerlijk te zijn. Ge hebt al wat dates gedaan, neem ik aan?

Shirley: Ja.

Wim: En ik wil eens horen: wat denkt gij dat de grootste fout is die mannen maken tijdens een date?

Shirley: Ik weet het niet. Misschien love bombing, dat is voor mij wel een ick.

Wim: Love bombing, dat is dat iemand te enthousiast wordt?

Shirley: Ja, direct cadeautjes geven en zo. Allez, dat is leuk, maar achteraf denk ik: wat was de bedoeling? Want eigenlijk is dat een vorm van manipulatie.

Wim: Dat is wel waar, eigenlijk. Gebeurt dat veel?

Shirley: Ik heb het nog maar één keer gehad. En dat werd dan achteraf ook nog eens een ghost.

Wim: Dat is een beetje bizar.

Shirley: Dat is zo tegenstrijdig: eerst geeft hij mij al die cadeautjes en dan laat hij mij vallen. Dan denk ik echt: kom aan.

Wim: Dat is zo bizar.

Shirley: Had zijn ego dat dan nodig of zo?

Wim: Misschien wel, inderdaad. Ik vind het wel een bizar gegeven.

Shirley: Want zelfs met complimentjes: "ge zijt echt supermooi, ik heb een keileuke date gehad." Dan nog twee dagen sturen en dan paf, niks meer. Dan denk ik: was dat dan geen klik? Als ge het echt een leuke date vond... In die twee dagen heb ik mij niet opeens anders gedragen.

Wim: Het is dat, hè. Iedereen maakt dat mee. Maar ik vraag mij soms af of dat niet gewoon een maatschappelijk probleem is, dat iedereen de aandachtsspanne van een goudvis heeft.

Shirley: Ik weet het niet.

Wim: Ik ook niet.

Shirley: Ge zijt nog altijd met mensen bezig, met emoties. En ook al staat ge overal voor open en zegt ge niet "ik ben nu echt op zoek naar de liefde van mijn leven", maar "ik zie het wel"... Ja, "ik zie het wel" betekent niet dat ik geghost wil worden, dat zeg ik er niet bij. Het is gewoon: ik zie wel of er een klik is, en we communiceren over hoe het verdergaat. Maar niet iedereen denkt daar hetzelfde over.

Wim: Nee, duidelijk niet. Ik blijf het een raar gegeven vinden hoe mensen daarmee omgaan. Volgens mij komt het doordat we door het digitale voor een stuk vergeten dat dat mensen zijn. Maar goed, daar kunt ge een hele zattetoogbabbel over voeren.

Shirley: Ik zag onlangs een vraag: ofwel krijgt ge nu een miljoen euro, ofwel weet ge van iedereen waarom ze u hebben laten vallen of niet meer geantwoord hebben. Psychologisch en qua levenservaring zou ik liever weten waarom iedereen mij ooit geghost heeft of geen interesse meer had. Want ik denk dat dat heel veel kan vertellen over uzelf en dat ik daar veel uit zou kunnen bijleren. Tenzij het inderdaad allemaal gewoon nietsnutten met één hersencel waren. Dat kan ook.

Wim: Maar dat weet ge pas achteraf, natuurlijk. Misschien is het de veiligere keuze om gewoon te doen: take the money and run. Want als ge op uw groot jacht ligt ergens in de oceaan...

Shirley: Dan boeit het ook niet meer. Dat is waar.

Wim: Ik zou gewoon het geld pakken, Shirley. Dat is de safe bet. Gewoon het geld pakken, en daarna weet ge hun naam toch niet meer.

Shirley: Dat is ook waar.

Wim: Vraagstuk opgelost. Nog iets anders: ik weet dat het vroeger een ding was, maar ik vraag mij af of het nu nog gebeurt dat vriendinnen uw profiel pimpen voor een dating app?

Shirley: Oei, nee.

Wim: Niet? Gebeurt dat niet, van "ge moet die foto's pakken" of "ik schrijf uw bio wel"? Dat vriendinnen het in handen nemen?

Shirley: Ik denk dat dat een ding was in de tijd dat ik zestien was, maar nu niet meer. Op dat vlak is het ook irrelevant wat zij daarvan vinden.

Wim: Maar het is meer vanuit de optiek, zoals ge daarnet zei: "ik zou willen weten wat ik in mijn bio moet schrijven." Uw vriendinnen weten vaak wel wat zij over u zouden zeggen. Maar dat is dus niet echt een ding.

Shirley: Nee. Allez, ik heb wel veel vriendinnen die vragen: "toon eens uw profiel, ik ben benieuwd welke foto's ge erop gezet hebt." Dat wel. En dan ben ik zelf ook benieuwd: heb ik mezelf goed voorgesteld? Ben ik geen catfish? Dat is het enige dat ik zou willen checken: is het oké wat erop staat? Maar ik denk dat ik genoeg zelfkennis heb om dat zelf te kunnen filteren.

Wim: Over catfish gesproken: hebt ge dat ooit meegemaakt? Dat ge een date had en...

Shirley: Ja, dat was nog met Tinder. Ge had toen dat duo-ding.

Wim: Ah, hebt ge dat effectief gedaan? Ik ken niemand die dat ooit gedaan heeft, daar ben ik wel benieuwd naar.

Shirley: Wij hadden een match met twee heel knappe gasten, maar zo té knap dat het overduidelijk was: hier klopt iets niet. Ik was daarmee aan het sturen en op een gegeven moment hadden we ook nummers uitgewisseld. Die stuurden dan ook echt foto's, dus ik dacht: oké, die kan niet fake zijn. Maar toch was er iets in mij dat het niet geloofde. We hadden afgesproken en ik dacht: ik weet niet of ik dat wel durf, want het is te mooi om waar te zijn. Dus heb ik toch een foto door een Google-zoekopdracht gehaald, en dan bleek het effectief iemand uit Amerika te zijn.

Wim: Amai. En hebt ge die persoon dan niet in het echt gezien?

Shirley: Nee, we zijn nooit op die date geraakt. Dus ik weet niet of daar dan twee catfishes hebben staan wachten. Of één catfish, want misschien was het gewoon één iemand die die twee accounts gemaakt had. Ik weet het niet.

Wim: Amai, dat is zot. Maar ik vraag mij af: wat is daar het punt van? Dat kan toch onmogelijk goed aflopen?

Shirley: Wederom die ego-boost, denk ik. Even met iemand sturen en proberen er iets uit te halen.

Wim: Maar daar komt toch nooit iets uit als daar iemand random staat?

Shirley: Op die manier niet, nee, maar via chat kan dat wel, hè. Dat ge lang genoeg stuurt en dat iemand echt een connectie opbouwt nog voor ge afgesproken hebt.

Wim: Maar als die dan toekomt en het is iemand anders dan ge dacht, dan wandelt ge toch sowieso weg? Ge gaat toch niet zeggen: ah ja, het is oké?

Shirley: Nee, dat niet. Maar ik weet niet of het ooit zo ver zou komen. Ik weet niet of die persoon daar effectief op ons heeft staan wachten.

Wim: Raar gegeven. Er was vroeger een programma dat Catfish heette, of zoiets. Hebt ge dat ooit gezien?

Shirley: Nee.

Wim: Dat liep een aantal jaar terug op MTV. Dat waren, in de VS natuurlijk, allemaal verhalen van mensen die vermoedden dat ze gecatfisht werden. Sommigen waren al twee jaar aan het sturen. Of een gast die dacht dat hij met een vrouw aan het sturen was, en dat bleek dan een man. Van die gekke dingen.

Shirley: Ja, echt schrikwekkend.

Wim: Heel bizarre taferelen.

Shirley: Maar vaak draait dat gewoon uit op naaktfoto's. Ik ken genoeg mensen die erin getrapt zijn en naaktfoto's gestuurd hebben. En dan is het op een gegeven moment: "geef mij zoveel euro."

Wim: Ge kent mensen die dat meegemaakt hebben?

Shirley: Ja, ik ken er wel een paar. Dat is naïviteit, denk ik dan. Want als ik iemand niet in het echt ontmoet heb, no way dat ik zelfs maar mijn teen laat zien.

Wim: I get it. Ik ken ook iemand die dat meegemaakt heeft. En ik heb al vaak gehoord dat het vaker voorkomt dan ge denkt. Wel crazy eigenlijk, hè. Eigenlijk is dat wel messed up. Op Celsius gaat ge dat in theorie niet meemaken, want mensen zijn daar niet anoniem. En ik denk dat dat wel heel veel doet.

Shirley: Maar toch, een foto kan ook al een verkeerd beeld geven.

Wim: Ja, mensen kunnen er in het echt anders uitzien, natuurlijk.

Shirley: Dat heb ik onlangs nog voorgehad. Ik had iemand naar rechts geswipet en we waren allebei op Werchter op dat moment. Dit is wel een heel specifiek voorbeeld. We hadden op een bepaald punt afgesproken en hij had gezegd wat hij aanhad, dus ik wist: dat moet die persoon zijn. Maar ik dacht: die lijkt daar niet op! En dan dacht ik: ga ik nu de gemene persoon zijn die gewoon wegwandelt en ghost? Nee, zo ben ik niet. Dus ik ben wel nog hallo gaan zeggen. En dan heb ik gezegd: "ik heb eigenlijk geen zin meer om te praten, ik ben te moe." Dat is altijd mijn excuus: ik ben te moe. Maar ik dacht wel: amai, ge zaagt er zo anders uit. En dat heb ik echt al een paar keer gehad, dat die foto's gewoon niet overeenkwamen met hoe die persoon er nu uitziet.

Wim: Ik vind dat ook zo raar. Als ge wilt daten met de intentie om iemand te leren kennen, dan ontploft dat toch altijd op het moment dat ge elkaar ontmoet?

Shirley: Ja, ik snap dat ge de beste versie van uzelf wilt tonen, maar als ge die persoon dan in het echt ontmoet, zijt ge niet altijd de beste versie van uzelf. Dus ge kunt beter op voorhand real zijn en direct tonen: kijk, dit ben ik.

Wim: Dat vind ik wel een goede tip, eigenlijk. Ge gaat minder matches hebben, maar...

Shirley: ...van de matches die er zijn, weet ge wel: die willen mij voor wie ik ben.

Wim: Ja, en die zijn kwalitatief een pak beter. Dat is ook wat we met Celsius proberen te doen: daarvan afstappen. Ge moet geen ego-boost hebben van "ik heb 100 matches", want daar kunt ge niks mee aanvangen. Het is beter om er drie of vier te hebben en dan te kijken met wie het klikt en met wie niet. Dat is ook die fast consumerism, hè. En ik denk dat Tinder daar een heel grote rol in gespeeld heeft, door dat een stuk te forceren.

Shirley: Absoluut.

Wim: Wat ook meespeelt: het probleem met de matching op dating apps is heel vaak dat mannen en vrouwen totaal niet in balans zijn. Bij Tinder bijvoorbeeld had ge vier of vijf mannen per vrouw. En wat krijgt ge dan? De mannen worden superwanhopig, want ze hebben nooit matches omdat ze met veel te veel zijn. Dus swipen ze gewoon iedereen naar rechts. En de vrouwen matchen met iedereen die ze liken, omdat de mannen zo wanhopig zijn. Die hebben dan 100 matches, but nobody cares.

Shirley: Ik heb dat al heel veel jongens zien doen. Echt gewoon hup, hup, hup, iedereen naar rechts. En dan zeggen ze: "van iedereen die ik op een dag naar rechts swipe, heb ik misschien drie matches. En dan kijk ik individueel met wie ik een match ben, en als het mij niet aanstaat, unmatch ik." Dan denk ik: wauw. Terwijl een vrouw echt selectief naar elke foto zit te kijken. Maar inderdaad, er zijn er gewoon meer mannen dan vrouwen.

Wim: Het voordeel op Celsius is dat dat beter in balans is.

Shirley: Ja, ook omdat ge een gelimiteerd aantal swipes hebt.

Wim: Dat ook. En het feit dat er denk ik maar 1,5 mannen per vrouw op Celsius zitten. Voor een dating app is dat quasi 50/50. Maar het grappige is: er zijn een paar vrouwen komen klagen die dachten dat de app kapot was, omdat ze na een paar dagen geen 100 matches hadden. En dan is het van: ja, hier werkt het wat anders.

Shirley: Ja, dat heb ik ook al gemerkt.

Wim: De matches die eruit komen zijn wel een pak kwalitatiever, een pak beter. Maar het is wel een mindsetshift, natuurlijk.

Shirley: Ja, want ik merk dat ik nu sneller naar rechts swipe, gewoon om toch eens een match te hebben. Dat is wel heel psychologisch.

Wim: Ge moet er wel voor openstaan en durven meegaan. Sommige mensen denken gewoon: nee, het werkt niet, ik ben weg. Maar mensen gaan doen wat ze willen doen, natuurlijk.

Shirley: Ja, dat is waar.

Wim: Ik wou nog iets vragen over Celsius. Ah ja: als ge iets aan Celsius zou kunnen veranderen, wat zou dat zijn?

Shirley: Oei, dat weet ik niet direct. Dat er nog meer mensen op zitten, misschien.

Wim: Daar wordt elke dag aan gewerkt. Het gaat wel redelijk goed: we zitten nu op 2600+ mensen in Vlaanderen. Dat is oké, maar als ge filtert op leeftijd en locatie, vallen er inderdaad heel snel heel veel mensen weg. Maar op zich gaat het goed.

Shirley: Ja, want per dag dat ik swipe, kan ik denk ik maar één of twee mensen echt naar rechts swipen.

Wim: Die zien er dan wel goed uit, of?

Shirley: Ja, dat is dan meer mijn ding. Maar zoals ik zeg: ik swipe nu al sneller naar rechts, zodat er toch iemand tussen zit.

Wim: Ik snap het wel. Even denken wat ik u nog wou vragen. Ah ja: als vriendinnen van u op date gaan, hoort ge dan soms dingen als "ik zou liever hebben dat mijn dates zus of zo lopen"? Hebben zij een ander perspectief op hoe zij zouden willen daten?

Shirley: Ik weet niet of ik veel single vriendinnen heb.

Wim: Ah ja, dan is het natuurlijk wat moeilijker, hè.

Shirley: Ja, dus dat is ver zoeken. Maar ik denk sowieso dat ik daar heel anders in sta dan mijn vriendinnen, omdat ik heel extravert ben. Ik heb er geen moeite mee om zelf het woord te nemen, terwijl ik denk dat heel veel meisjes zoiets hebben van: ik hoop dat hij veel te zeggen heeft en mij veel vragen stelt.

Wim: Ah, zo ja.

Shirley: Terwijl ik juist hoop dat hij ook eens zelf iets vraagt, want ik weet dat ik het hele gesprek zou kunnen leiden. Maar dat is de bedoeling niet.

Wim: Dat hangt er inderdaad van af hoe ge in het leven staat. Maar ik heb ook al vaak gehoord dat dat een van de punten is waarop een match misloopt op de date: hoe spraakzaam een van de twee is. Vaak eindigt de date met één persoon die 90 procent van de tijd het woord genomen heeft. En de ander heeft niks gezegd, dus ge hebt elkaar eigenlijk niet echt leren kennen.

Shirley: Nee.

Wim: Wij zijn al iets minder dan een uur bezig, en dit is meestal waar ik de podcast afrond. Hebt gij nog bepaalde tips of wijsheden die ge met de luisteraars wilt delen?

Shirley: Het enige wat ik zou zeggen: wees eerlijk en communiceer met elkaar. Dat is het belangrijkste.

Wim: Oké, top. Ik vond het een toffe podcast. Vond gij het ook leuk?

Shirley: Ja, het was leuk.

Wim: Super. Merci om te komen, Shirley.