Celsius Dating Podcast S02E02: Griet Alice Verhaert en Koen Pellegrims

Celsius Dating Podcast: Griet Alice Verhaert en Koen Pellegrims

In deze aflevering van de Celsius Dating podcast zijn er opnieuw twee gasten! En het is een koppel dat samen onderneemt! 😎 Griet Alice Verhaert en Koen Pellegrims runnen als koppel Full of Wonder, waar ze individuen, koppels en singles helpen terug tot hunzelf te komen. We bespreken wat zij juist doen, hun visie op dating, de digitalisering van liefde en zoveel meer!

Transcriptie

Wim: Oké, een nieuwe aflevering van de Celsius Dating Podcast. Vandaag weer op locatie met twee nieuwe gasten. Ik heb hier Griet Alice en Koen voor mij. Welkom.

Koen: Dank je wel.

Wim: Ik zou zeggen: begin eens met jullie even voor te stellen. Misschien Griet Alice, gij kunt beginnen?

Griet Alice: Ja, dat is goed. Mijn naam is Griet Alice Verhaert. Ik ben mama van 3 + 2 kinderen. We zijn een nieuw samengesteld gezin. We wonen op twee plekken: Brugge en Temse. Maar we wonen wel samen, we zorgen samen voor de vijf kinderen, tussen 10 en 17. En ja, we ondernemen deels ook samen op professioneel vlak. Koen heeft daarnaast ook nog een andere…

Koen: Een job in de IT, ja.

Griet Alice: Een job in de IT, ja. Voilà. Dus Full of Wonder is ons bedrijf samen. En met Full of Wonder zetten we eigenlijk onze missie in de wereld, waarin we mensen uitnodigen om echt authentiek met elkaar te verbinden. Omdat wij heel hard geloven dat hoe meer je jezelf laat zien, hoe meer je jezelf bent, hoe juister de relaties zijn die je aantrekt. En relaties in de breedste zin van het woord: liefdesrelaties, maar ook de omgang met je kinderen, met klanten. Wij zijn gestart vooral gericht op de particuliere markt, als ik het zo mag zeggen. Maar gaandeweg ligt onze aandacht vandaag ook vooral bij ondernemers en leidinggevenden, waarin we echt persoonlijk werk doen. En van daaruit mensen ondersteunen om echt zichzelf te zijn, in al hun rollen.

Wim: Oké, wauw, een grote intro.

Koen: Ja, ik heb daar weinig aan toe te voegen.

Wim: Begin misschien met uw naam.

Koen: Ja, dus ik ben Koen. En ik zeg het: ik heb daar niet zo heel veel aan toe te voegen, het is mooi gebracht, mooi gezegd. Terwijl Griet aan het vertellen was, bedacht ik mij wel: dating… Wij zelf hebben daar niet zo heel veel ervaring mee. Wij komen allebei uit twee lange huwelijken. En dan — misschien dat we het daar straks nog heel eventjes over hebben — maar toen die eigenlijk spaak gelopen zijn, zijn wij elkaar relatief snel tegen het lijf gelopen. In een periode in ons leven waarin we allebei dachten: het single leven, we gaan ervan profiteren. En dan bots je op iemand. En dan hebben we dat heel lang afgehouden en zo gezegd van:

Griet Alice: "Dit is geen relatie."

Koen: "Dit is geen relatie." Maar dan…

Griet Alice: Na een half jaar…

Koen: Ja, moesten we toch…

Griet Alice: We hebben toch in mekaars ogen gekeken en we zeiden: "Misschien is dit wel een relatie."

Koen: Maar in ons werk — daar komen we straks ook wel op terug — hebben we ook een aantal dingen specifiek voor singles. Maar eigenlijk, als ik er zo over nadenk: bijna alles wat we doen gaat over verbinding met jezelf, en van daaruit relaties aangaan. En dat is eigenlijk universeel toepasbaar. Ik denk dat dat ook wel een beetje de reden is waarom we hier vandaag zitten.

Griet Alice: Ja. En dus in ons aanbod hebben we retreats voor singles in authentiek verbinden, we doen ook relatiecoaching en trajecten voor koppels — Wonder Lovers. En daarnaast heb ik ook nog trajecten voor vrouwen rond vrouwelijk leiderschap en ondernemerschap, maar echt niet vanuit het hoofd: vanuit ons hart, vanuit ons bekken, heel lichamelijk gericht eigenlijk. Omdat ik heel hard geloof dat in je lichaam alle antwoorden te vinden zijn.

Wim: Oké. Ik ben nog eventjes aan het denken wat het eerste is waar ik het over wil hebben, want er zijn heel veel verschillende opties.

Koen: Bring it. Het ligt hier nu.

Wim: We gaan de eerste eruit halen. Jullie hebben al kort geschetst wat Full of Wonder is, maar wat is het eigenlijk juist? Je hebt al even verschillende trajecten aangehaald, maar wat is de essentie dan?

Koen: Eigenlijk is Full of Wonder een tweemenszaak, waarin we met z'n tweetjes mensen begeleiden en coachen. Vroeger deden we dat heel ad hoc: retreats, losse sessies, dat soort dingen. En dan voelden we dat de impact heel vaak niet duurzaam was. Dat mensen langskomen voor één of twee keer, of voor een weekendje, en dan daarna…

Griet Alice: Het hart gaat helemaal open.

Koen: Er gebeurt van alles en er wordt van alles opengemaakt, en dan een week later neemt het leven het terug over. Dan zijn er daar terug kinderen en werk en dat soort dingen, en dan valt dat helemaal terug plat.

Wim: En wat is het doel juist dat jullie daarmee proberen te bereiken?

Koen: Wel, wat Griet eigenlijk net zei: we worden in onze maatschappij eigenlijk heel erg getraind op het gebruik van ons hoofd. En dus de dingen overdenken, beredeneren, begrijpen — daar zijn we allemaal heel sterk in. En we proberen eigenlijk alles in de wereld op die manier aan te pakken, ook relaties. Wie past er goed bij mij, checklistjes en dat soort dingen.

Griet Alice: Hoe moet ik mij gedragen om…

Koen: Ja, hoe moet ik mij gedragen om aantrekkelijk te zijn? En door dat op die manier te benaderen zijn we heel vaak ook afgescheiden van wie we echt zelf zijn. En dus uit die drang van "ik zoek iemand" of "ik wil met iemand kunnen verbinden", laten we onszelf niet zien. En een groot stuk van ons werk is net dat: hoe brengen we mensen terug in contact met zichzelf? Wie ben je? Wat drijft u echt? Wat voel je? Het loslaten van wat er allemaal moet. Wie ben ik dan eigenlijk echt? En wat gebeurt er dan? Als ik die maskers, dat doen alsof, dat bijna verkopen — als ik dat zo mag uitdrukken, want zeker in de datingwereld is dat heel vaak zo, bijna verkopen — als ik dat loslaat? Want wat je natuurlijk heel dikwijls krijgt: als ik mezelf verkoop, dan vallen mensen op die etalage. En dan ontdek je een jaar of twee jaar later: "Ah ja, eigenlijk klopt dat hier toch niet helemaal", of "ik moet mij hier de hele tijd voordoen als…"

Griet Alice: Heel vermoeiend.

Koen: …iemand die ik niet ben. Dus heel vermoeiend. Dus als ik die etalage in het begin al kan loslaten, dan zal niet iedereen matchen, maar dan matchen wel de juiste mensen. En dat is denk ik een groot stuk van ons werk: mensen terug in dat gevoel brengen van "hey, wat is hier eigenlijk echt?"

Griet Alice: Ja, en ook zo de vraag: "Wie ben ik echt als ik al mijn jasjes uitdoe?" Echt teruggaan naar jouw authentieke zelf. En vaak zijn de mensen die we begeleiden dat een beetje kwijtgespeeld. In de relatie bijvoorbeeld: altijd pleasen, altijd geven. En ik heb dat zelf ook ervaren, dat ik op een bepaald punt in mijn leven niet meer wist: "Ja, wat heb ik nodig? Wat zijn mijn behoeftes? Wie ben ik eigenlijk?" Dus we helpen mensen om terug echt naar de essentie te gaan van wie ze zijn. En uitnodigen om ook moedig te zijn, om daar echt voor te staan, om je waarheid te spreken, om je plek in te nemen, om je niet langer klein en stil en braaf te houden. En dus in alle mogelijke relaties, ja.

Koen: Ja, want het is universeler dan de relatie tussen twee partners. Dus burn-out bijvoorbeeld, of ondernemers die vastlopen in hun onderneming, is heel vaak ook gewoon: "Ik ben eigenlijk niet aan het doen wat ik echt graag doe, waar ik echt energie van krijg. En ik blijf hier zitten omdat ik in een gouden kooi zit, of omdat dat van thuis uit wordt verwacht." We komen uit een generatie waarbij ze zeiden: "Ja, een goed diploma en dan ga je er wel komen. Of ga maar voor de staat werken, dat is zeker." En als die stemmetjes op uw schouders zitten, dan kom je vaak op plekken terecht waar die eigenlijk niet echt kloppen. En dus daarvan bevrijden — ik denk dat dat ook een groot stuk is: het bevrijden van patronen, van onzichtbare stemmen. En dan stroomt het. Dan zien wij keer op keer opnieuw dat er van alles loskomt. En zonder daar arrogant over te willen doen: wij krijgen echt heel vaak mensen die bij ons een weekend geweest zijn en dan zoiets hebben van "er is een leven voor en een leven na dat retreat". Dat is echt zot.

Griet Alice: Ja, ik had gisteren ook nog een sessie met een vrouw. En ze zei: "Ja, moet ik nu 53 geworden zijn om dit nu pas te mogen ontdekken?" Ja, dat raakt mij wel.

Wim: Klinkt heel mysterieus, moet ik zeggen, wat daar zo gebeurt. Van die magic stuff ofzo.

Koen: Nee, maar een heel typisch patroon bijvoorbeeld: ik kom ook vaak zo onder mannen, en dan is dat het… Er wordt geleerd om sterk te zijn. Je moet er staan, je moet het oplossen. En ondernemers hebben dat ook heel vaak van "it's lonely at the top". Ik ben de CEO van het bedrijf en ik moet het allemaal weten. Maar wij zijn ook gewoon mensen, dus waar worden wij dan gedragen? Mag ik dan niet eens ergens tot rust komen? Mag ik het ergens eens lastig hebben? Mag ik bij iemand delen? Kan ik bij iemand…

Griet Alice: Mag ik het ook gewoon even niet weten?

Koen: Mag ik het niet weten? Kan ik wat steun ontvangen? En dat stukje zijn we vaak kwijt en negeren we. En dus wat wij doen is onder andere die dingen terug openmaken. Tuurlijk moet je het niet allemaal weten. En hoe zou het zijn om bijvoorbeeld als CEO tegen uw werknemers te zeggen: "Ik weet het eigenlijk effekes niet"? Daar zitten hopelijk — als je uw job goed doet als CEO — heb je een bedrijf vol met slimme mensen die ook verantwoordelijkheid kunnen nemen en die er ook wel willen staan. En als ge zegt: "Ik weet het effekes niet, wat gaan we doen?", dat is zelfs veel verbindender en op een manier ook veel comfortabeler dan "ik moet het allemaal weten, het moet allemaal juist zijn, ik moet alle anderen overtuigen". Supervermoeiend om zo door het leven te moeten gaan.

Wim: Ja, dat snap ik wel. En hoe zijn jullie eigenlijk tot deze ideeën en dit concept gekomen? Want jullie achtergrond — een PhD, computerwetenschappen — dat is toch wel, hoe zal ik het zeggen, een grote ommekeer.

Koen: Hoofdmensen, hoofdmensen, ja.

Griet Alice: Ja, er zijn hier twee hoofdmensen aan tafel, dat klopt. Voor mij moest vroeger alles wetenschappelijk te verklaren zijn, alles beredeneerd, alles becijferd, alles voorspelbaar. Dus ja, in mijn PhD heb ik inderdaad voorspellingsmodellen gemaakt: hoe kan ik zo nauwkeurig mogelijk weten wat er komt? Terwijl ik vandaag mensen begeleid in zijn met wat er is. En niet weten wat er komt, in de overgave gaan: kan ik daarin zijn? En hoe komen we daartoe? Ja, ik denk door twee…

Koen: Door tegen de muur te lopen?

Griet Alice: Ja, door keihard tegen de muur te kwakken. Door altijd maar te gaan, door altijd maar meer te willen bereiken, vanuit een afgescheidenheid met mijn gevoel. Ik kreeg altijd nieuwe uitnodigingen omdat mensen dingen in mij zagen: "Hé, jij kunt dit, en hé, jij kunt dat." En ik zeg vaak: mijn leven was een aaneenschakeling van "ja" zeggen. En wat ook heel mooi is, want ik heb zoveel kansen gekregen. Maar ik heb nooit gestopt en de vraag bij mezelf gesteld: "Ja, wil ik dit leven? Wie ben ik?" Waardoor ik ook een stuk mijn moederschap verwaarloosd heb. Ik was vooral voor mijn carrière aan het gaan. En dan inderdaad een huwelijk dat ontploft is. Dat heeft mij helemaal wakker geschud: "Wauw, een relatie, dat is…" Ik dacht eigenlijk echt dat trouwen dat tegenover elkaar "ja" zeggen is, en dan voor eeuwig en altijd bij elkaar zijn. Ik dacht echt oprecht dat dat zo was, dat dat gewoon a given was. Ik was safe. Ik was van mijn 17e samen met de vader van mijn kinderen. En dat dat dan plots precies niet meer evident was, dat dat ontploft — dat was voor mij echt een shock. En dat heeft mij helemaal wakker gemaakt: "Wauw, een relatie is werken. Een relatie is echt connectie maken. Een relatie is ook kwetsbaar zijn. Een relatie is samen vertragen, samen ontdekken." En er is voor mij ook van alles opengegaan op seksueel vlak. Ik denk dat ik toen zo echt in mijn puberteit gekomen ben, als ik het zo mag zeggen. En op die manier heb ik vanuit mijn hoofd contact gemaakt met: "Oké, ik mag ook voelen. Ik mag ook noden hebben." En daar is niks zweverigs mee. Want dat is net heel sterk, dat is ook leiderschap: wat heb ik nodig, en wat kan mij daarin helpen?

Wim: En hoe hebt ge dan die vertaalslag gemaakt naar: "Oké, dit is een idee, of iets dat ik wil delen" tot een bedrijf?

Griet Alice: Ik heb nooit gedacht dat ik ondernemer ging worden. Ik ben in die crisisperiode in mijn leven naar Nederland gegaan — liefst zo ver mogelijk van hier. Dus ik wou naar een weekend rond vrouwelijkheid en seksualiteit. Keispannend. Dus met veel zenuwen daarnaartoe, maar ik was heel nieuwsgierig. Die nieuwsgierigheid heeft mij daar gebracht. In dat weekend is er bij mij echt iets geopend, ik kan dat niet uitleggen. Er is iets wakker geworden. Er is iets van: "What the fuck, waarom is ons dit als vrouw niet geleerd? Ons lichaam — was het dan de bedoeling om dat allemaal met mijn hoofd te bedenken? Elke vrouw moet dit weten." En dan heb ik gewoon op de zondag, op het einde van dat retreat, aan die teacher gezegd: "Kom dat naar België brengen, want dat bestaat hier nog niet." En dan ben ik voor haar retreats beginnen organiseren, heb ik haar geassisteerd. En dat was zo van: ja, elke vrouw moet dit weten. Vol vuur, zonder businessplan, zonder nadenken. Gewoon voelen vanuit mijn hart, vanuit een dieper weten.

Koen: Een roeping eigenlijk.

Griet Alice: Een roeping, ja, dat was echt een calling. En ik voelde: there is no way back. Dit heb ik hier te doen, dit heb ik hier te brengen. En mijn huwelijk was dan ook definitief voorbij. Mijn job heb ik altijd wel heel graag gedaan, als general manager in een groeiend bedrijf in fundraising. Maar dat was ook niet meer te rijmen met mijn verlangen naar mijn moederschap: van Brussel naar Brugge, drie kleine kindjes. En dan heb ik een sabbatical genomen, en in die sabbatical ben ik dan zelf ook echt het tantrapad gaan ontdekken. Heb ik de luxe genomen om heel veel internationale opleidingen te volgen rond alles: wat is voelen, wat is lichaam, wat valt er te ontdekken? En van daaruit dan de vrouwenretreats. Op een bepaald punt zei die teacher tegen mij: "Ja Griet, ik denk echt dat gij klaar bent om te springen." Dat was heel fijn om dat mandaat van haar te krijgen. Ben ik dan zelf de retreats beginnen organiseren, en van daaruit dan de singleretreats. Maar niet vanuit "ik ga hier een business uit de grond stampen". En dan kwam ik Koen tegen het lijf en zei ik: "Ah, ik wil misschien wel een retreat voor koppels doen. Wil jij mij assisteren?" En dus het businessstuk is eigenlijk pas na zo'n periode van exploreren gekomen, van gewoon mijn goesting doen. Want ik had wel financieel die luxe om een aantal jaar echt mijn goesting te doen. Dat is wel heel fijn geweest. Tot dan: "Ja, we moeten de vertaalslag maken naar een bedrijf."

Koen: Ja, nu heb ik weinig aan toe te voegen.

Wim: Ja, ge had een antwoord op de vraag, dat is zeker en vast. Het is een roeping, dat is dus het antwoord op de vraag. Heel mooi. Ge merkt wel: uw enthousiasme spat er wel van af.

Griet Alice: Ja, het is ook zo fijn als ik gewoon elke dag in mijn job mag voelen wat het mensen brengt. Het is precies een herinnering wakker maken die in elk van ons leeft. En dat raakt mij ook. Dat raakt mij zo hard, dat we daar zo ver van vervreemd zijn.

Koen: Ja, dat is een mooi punt, hoe ge het zegt: zo een herinnering opnieuw wakker maken. Want dat merkt ge heel vaak: kinderen hebben dat niet. Kinderen denken niet na over wat ze aan het doen zijn, of wat ze willen of niet willen — die doen gewoon. We hebben zo een tienjarige en dat is de kampioen van eerst doen en dan denken. En daardoor komt hij op plekken en krijgt hij dingen gedaan die… terwijl zijn broer zegt "dat kan niet", is hij al met van alles bezig. En zo, dat terug wakker maken in mensen. Dat wordt allemaal ergens ondergesneeuwd en cours de route: we moeten dan naar school, we moeten dan naar het werk, en we moeten, we moeten, we moeten. En heel veel coaching en therapie en ontwikkelingswerk is dat begraven kind terug onder die stapel, onder die rommel, onderuit halen. Er zijn therapieën die zich specifiek focussen op: wat deed je als kind graag, waar speelde je graag mee? En van die energie terug wakker te maken. Dat is in essentie een groot stuk van ons werk. En dat is heel dankbaar. Ik heb in mijn leven ook veel lesgegeven, naast mijn IT-jobs. En ik vond dat heel vervullend, omdat je dan echt voelt: ik beteken hier iets in het leven van die mensen. Dat was op de hogeschool, dus dat zijn echt mensen die klaarstaan voor hun carrière. Dat is fantastisch als je daar zoiets kunt meegeven. Of als je die dan daarna op LinkedIn op plekken ziet terechtkomen, denk je: dat is fantastisch. En dit is nog eens tien keer meer vervullend. En eigenlijk moeten wij daar niet echt iets voor doen. Dat klinkt een beetje raar, maar dat zit in mensen zelf. Wat wij doen is faciliteren en zorgen dat we de omstandigheden creëren, de setting creëren, een programma creëren waarin dat ruimte kan krijgen en wakker kan worden. En dat het er mag zijn. Maar eigenlijk doen die mensen al dat werk zelf. Dat is fantastisch om te zien.

Griet Alice: Ja, het is een setting creëren waar mensen in kunnen openen en herinneren. Maar wat dat van ons vraagt, is een kwaliteit die we in onze samenleving helemaal verleerd zijn. En dat is volledig aanwezig zijn in het moment, bij die persoon. En ik denk dat we dat echt verleerd zijn. En dat is onze expertise, mag ik dat zo zeggen?

Koen: Ja, absoluut. Want ook als je dan kijkt naar de singleretreats bijvoorbeeld: we nemen dan ergens tussen de 20 en de 30 singles mee, een weekend of een midweek. Met als intentie dat die zich allemaal echt en puur mogen laten zien aan elkaar. Iets wat ze niet gewend zijn. Dus dat is heel delicaat. Het zetten van een energie, het zetten van veiligheid…

Griet Alice: Een veilig veld, ja.

Koen: Ook wederzijds respect. Tegen die mensen zeggen: kijk, dit is hier een experimenteerbad. Hoe is het om je een keer anders te gedragen dan dat je thuis, dan dat je in het echte leven doet? Als je hier jezelf laat zien, wat gebeurt er dan? En geef ook de ander de ruimte om dat te doen. Om elkaar daar niet neer te sabelen als er eens iets mislukt, maar zo van: ja, mag ik wat oefenen? Met jezelf zijn — dat klinkt zo heel raar, maar… Ja, dat is fantastisch mooi, wat er dan gebeurt. En een vraag die we dan heel vaak krijgen: zijn dat dan dating retreats? Is dat een soort van blind date, en is het de bedoeling om elkaar dan…? Eigenlijk is dat niet de essentie. De essentie is in eerste instantie jezelf te vinden, en dan te kijken: wat gebeurt er als ik die laat zien aan iemand anders? En op een gekke manier ontstaan er uit onze retreats veel meer diepe, langdurige vriendschappen dan dat er relaties uit ontstaan. En op een gekke manier is dat soms meer waardevol dan die relatie. Dat vind ik een van de mooiste dingen in het retreatwerk.

Griet Alice: Ja, dat is mooi. En voor mij is ons werk met singles ook ontstaan vanuit mijn fascinatie voor het feit dat ik, na zo lang mezelf kwijt te zijn, zoiets had van: ah, met die Koen ga ik gewoon mezelf zijn. En hij mag mijn shitty kant zien, mijn worsteling met mijn drie kleine kinderen, rommel in mijn huis, al mijn emoties op dat moment. Want dat was echt een moeilijke periode. En ik dacht: ja, weet je, als het hem morgen niet aanstaat, fine. Maar ik ga echt niet meer mij beter voordoen dan dat ik ben. Het masker leg ik daar aan de deur. En dat hij dan maar bleef terugkomen, dat hij nieuwsgierig bleef naar mij — dat was een bijzondere ervaring in mijn leven. Dat onze eerste nacht samen, dat ik zei "ja, ik hou wel mijn slip aan", dat dat oké was. Dat hij daar niet van wegliep. Dan had ik zoiets van: ah ja, die man, dat is er misschien wel één om… Dat was heel bijzonder. En het is die filosofie van waaruit voor mij het werk met singles ontstaan is: mensen echt uitnodigen om echt jezelf te zijn. En als Koen vertrokken was geweest, was dat ook een cadeau. Want dan waren we daar alle twee eerlijk in geweest: ja, dit is geen match. Als hij wegloopt van mijn emoties, fine. Dan is hij niet de juiste. Punt.

Koen: Ja, de bereidheid tot verliezen is iets dat we vaak hanteren als principe. Als je niet bereid bent om te verliezen, dan klamp je ook vast. En dat is nefast. Dat is in alles nefast: dat is nefast voor de potentiële relatie, dat is nefast voor het werk waarin ge zit, dat is nefast voor het bedrijf dat ge leidt. Dus wat gebeurt er als ik…

Griet Alice: Vanuit ontspanning in verbinding, ja.

Wim: En het is voor mij nog niet helemaal duidelijk hoe dat er nu zo aan toe gaat of hoe dat eruitziet. Zou je dat misschien kort schetsen? Want het is een weekend, zo toch?

Koen: Ja, we hebben de singleretreats inderdaad als een weekend, meestal van vrijdagavond tot zondagavond. En er zijn ook dan de vrouwentrajecten bijvoorbeeld, of de koppeltrajecten, en in essentie zitten daar vergelijkbare dingen in.

Griet Alice: Ja, maar in zo'n singleretreat gaat het eerst over vertragen, verstillen, verbinding maken met jezelf. Dat doen we aan de hand van actieve meditaties bijvoorbeeld. Vaak zitten we heel hard in ons hoofd, zitten we nog met van alles van in de voorbije dagen of de week. Dus we nemen mensen niet per se mee in stilte en in een mooie pose gaan zitten. Nee, meer in repetitieve bewegingen, om zo uit je hoofd te komen en echt aan te komen. En van daaruit nodigen we uit, want onze singleretreats zijn eigenlijk allemaal uitnodigingen. We laten mensen proeven van nieuwe manieren van ontmoeten, van verbinden met elkaar, vaak manieren die ze nog niet kennen. Zonder woorden, met de ogen, met aanraking, in dans, in beweging. En dan denken ze soms: ik dans niet graag. Maar het gaat om een andere manier van dansen en bewegen dan die je kent. Dus het vraagt wel veel overgave om in ons programma te gaan. Veel mensen vinden het spannend, maar eens dat ze vertrokken zijn, voelt het zo natuurlijk en zo vertrouwd.

Koen: Wat er eigenlijk gebeurt, is dat de spier om te praten en om over de dingen te denken ongelooflijk getraind is. En wat wij aanreiken zijn andere poorten. Hoe is dat om in stilte te zijn? Wat gebeurt er dan? Hoe is het om contact met de natuur te maken? Wat wordt er dan wakker gemaakt? Hoe is het om inderdaad in mekaars ogen te kijken, zonder woorden? Wat zie je dan aan de andere kant?

Griet Alice: Wat doet dat met u?

Koen: En dat is oncomfortabel, omdat we dat niet kennen. Maar daar gebeuren ongelooflijk mooie dingen. En de tantric dance is ook zoiets. Dat is een oefening waarbij… dansen is een slecht woord, maar bij gebrek aan beter: dansen. En een van beiden is geblinddoekt, dus de geblinddoekte wordt meegenomen in de dans door de persoon die leidt. Dat zegt iets over uw leiderschap: durf ik hier leiding nemen en kan ik een ander meenemen, maar kan ik dat ook afgestemd doen, dat ik niet dictatoriaal door de ruimte trek, maar dat we in afstemming gaan? En de overgave van de ander: kan ik mij laten meepakken? Maar een van de allermooiste conclusies van zo'n tantric dance is: je weet niet met wie je danst.

Wim: Ah ja.

Koen: Dus alle vooroordelen die er in het begin van zo'n retreat zijn — ah ja, die wel en die niet, en ik weet het niet goed — dat valt allemaal weg.

Griet Alice: Het uiterlijke valt weg.

Koen: Dat is fantastisch. Er is ooit een man geweest die zei… Want een vraag die we heel vaak krijgen aan het begin, als mensen zich inschrijven, is: wat is de leeftijdsverdeling zo'n beetje? En er was een man die zei: in het begin maakte ik mij ook veel zorgen over de leeftijd, en op het einde van de retreat was iedereen leeftijdsloos geworden. Dat waren allemaal gewoon mensen geworden. En zo de schoonheid in de mens, voorbij dat eerste gedacht, voorbij de checklist, voorbij de diploma's bijvoorbeeld. En wie zit daar eigenlijk echt? Dat is echt heel mooi.

Griet Alice: Ja. Dus wat doe je dan concreet? Ervaringen aanbieden waar mensen bijleren over zichzelf. En dus allemaal nieuwe manieren van ontmoeten. We werken ook met Wheel of Consent, ik weet niet of je daar al van gehoord hebt. Dat is eigenlijk heel mooi om aan te geven: wat zijn mijn grenzen, wat zijn mijn verlangens, je waarheid spreken. Dat is een model, dat is een theoretisch luik — Koen kan dat heel goed uitleggen. En dat is dan ook een soort leidraad voor de rest van het retreat, om echt te durven een "nee" uit te spreken, of om net je verlangen uit te spreken.

Koen: Ja, maar je brengt 24 mensen samen die elkaar niet kennen. En dan ga je op een bepaald moment in oefeningen met aanraking, en dus dat moet wel afgestemd zijn.

Griet Alice: Ja. Maar veel singles hebben ook net die nood aan aanraking, aan koestering, aan touch. Maar hoe doe je dat dan in een veilige setting? Dus veiligheid is voor ons ook wel heel belangrijk in die retreats.

Wim: Wat is zo de trigger voor mensen die daarnaartoe komen? Wat is de hoofdreden dat ze zeggen: dat is nu een keer iets voor mij, daar wil ik aan deelnemen?

Griet Alice: Ik ben op zoek naar meer diepgaande verbinding. Ik ben echt dat oppervlakkige gedoe beu. Ik vind geen mensen rondom mij waar ik echt een diepere connectie mee kan maken. Dus mensen die eigenlijk leeggelopen zijn van de oppervlakkigheid in onze samenleving. En mensen die ook uit een moeilijke relatie komen, soms toxische relaties, of die voelen: ik ben mezelf kwijt, ik ben aan het pleasen geweest.

Koen: Ook daar: niet de intentie om dan terug iets nieuws te ontdekken, maar wie ben ik nu eigenlijk als ik dat toxische stuk dat daar zat mag loslaten?

Griet Alice: Of mensen die op zoek zijn naar of nieuwsgierig zijn naar het tantrapad, want onze retreats zijn tantrisch geïnspireerd.

Wim: Zou je dat misschien even uitleggen? Want ik weet daar heel weinig over.

Griet Alice: Ja. En als je dat gaat googelen, ga je…

Wim: Dan vind je altijd dat Sting dat doet. Dat is zo het eerste wat in mijn hoofd komt. Dat is zo weer de popcultuurreferentie: Sting doet tantra.

Griet Alice: Ja. Voor mij is tantra een levensfilosofie, een manier van in het leven staan. Met je voeten op de grond. Mensen denken soms dat het zweverig is, maar het is net echt aanwezig zijn in het moment, je waarheid spreken en ook jouw truth leven. Dus dat past voor mij helemaal in wat we daarnet allemaal verteld hebben, waarvoor we staan: authenticiteit, authentiek verbinden. En het tantrapad vertrekt ook vanuit je levensenergie, je seksuele energie — dat is vanuit tantra eigenlijk hetzelfde. Maar dat is niet het seksuele waar we direct aan denken als we aan seks denken, maar meer: echt vervulling voelen in je lichaam, de joy voelen, je lichaam voelen openen, nieuwsgierig zijn. Voor mij is dat ook in het leven staan, je voelen leven. En het tantrapad is heel breed, dat is heel divers. En wat wij in onze retreats brengen is zeer laagdrempelig. Het gaat echt over verbinden met jezelf, aanwezig zijn, voelen. En we krijgen heel vaak terug dat mensen na zo'n weekend zich echt weer voelen leven, dat ze joy ervaren, dat die levensenergie helemaal wakker gemaakt is. Ja, dat was het.

Koen: Ja, die stroming terug op gang brengen. En wat Griet daar mooi aanhaalt is het spanningsveld tussen zweverig en gegrond, en wat mensen vaak zweverig noemen. Een voorbeeld dat ik dan heel vaak aanhaal zijn de chakra's: je hebt zo de energiecentra in het lichaam. En er is zeker een Koen die, als hij chakra's hoort, zo een beetje de rillingen krijgt van: "Aah, we zijn daar weer." Maar anderzijds: als ge verdrietig zijt, dan voelt ge dat hier. Of als ge iets spannend vindt, dan voelt ge dat vaak in uw buik kriebelen.

Griet Alice: Of als je niet kunt spreken, voel je dat in je keel.

Koen: Dus er zijn dingen die ons blokkeren, en die zitten ergens — dan misschien niet per se fysiek of als een orgaan, maar het is wel voelbaar in ons lijf. En op dat vlak klopt dat met die chakra's op zich wel. En dus als daar iets geblokkeerd is, stroomt het niet. Als ik een heel groot verlangen heb maar ik durf het niet uitspreken, dan kan het niet stromen. Als ik iets in de wereld wil zetten maar ik beweeg niet — dat wordt dan geassocieerd met de zonnevlecht, de daadkracht — ja, dan beweegt er ook niets. En dus tantra gaat over: hoe kan ik die blokkades wegnemen zodat die energiestroom kan gaan? Dat ik mij veilig voel, dat ik mij creatief voel, dat ik daadkracht heb, dat ik durf zeggen waarover het gaat, en dat ik verbonden ben met het grote geheel. Dat ik niet zomaar een individu ben, maar dat ik een stuk van het geheel ben. En dus dat is dat stuk voor mij, dat spanningsveld tussen zweverig en reëel. Want dat is ook zo: ik ben eigenlijk bang om die stap te zetten. Dat is niet zweverig, dat is heel gegrond. En dan terug de link naar die CEO: als ge als CEO met powerpoints en spreadsheets probeert uw gelijk te bewijzen, of net te bewijzen dat het niet kan, dan is dat voor mij veel meer weg van de realiteit dan dat ge zegt: "Mannen, ik ben eigenlijk bang om deze stap te zetten. Ik vind dat eigenlijk superspannend om die overname te doen." En dus voor ons is tantra dat: hoe krijg ik dat hier helemaal op één lijn, zodat ik gewoon kan staan voor wat ik sta, dat ik kan zeggen wat ik voel, dat ik dat niet wegduw? En als het lastig is, dan ben ik daarmee.

Griet Alice: Ja, en de discomfort niet uit de weg gaan, maar het aankijken. En dat is veel minder zweverig dan vluchten. Dan afgesneden zijn van uw gevoel. Niet in touch zijn met uw gevoel, dat is voor mij pas zweverig.

Koen: En de keerzijde van die medaille is ook absolute overgave en plezier en joy en extase, want dan mag dat er ook helemaal zijn. Dat voorbeeld dat Griet daarnet heel kort aanhaalde, van onze eerste nacht: ik vroeg "mag ik blijven slapen?" en Griet zegt: "Ja, je mag blijven slapen, maar ik hou mijn slip aan." En dan zijn er twee manieren om daarnaar te kijken. Dat is een soort van teleurstelling: "Hm, ik had hier misschien wel op iets gehoopt vanavond, en wat ik had gedacht, dat gaat niet gebeuren." Maar er was ook de omgekeerde beweging: "Oké, dat is duidelijk. Maar dat betekent dat voor de rest dat speelveld wel helemaal openligt." En dus dat op die manier bekijken. Ik vergelijk dat soms met kindjes, dat ge tegen de kindjes zegt: "Hier in de zandbak blijven, maar daar mag alles." En dat geeft ook een soort van vrijheid. Dus die beperking herkaderen naar: "Ah ja, oké. Maar hier mag ik dus alles." En dat was een zalige, fantastische nacht.

Griet Alice: Ja, dat was een hele fijne. En de creativiteit die soms in de beperking ontstaat, dat is fantastisch.

Koen: Ja. Maar als ge natuurlijk blijft hangen in dat stukje waarvan ge had gedacht dat ge het eigenlijk wou en dat dat niet kan, ja, dan blokkeert alles.

Griet Alice: Het was wel spannend om dat uit te spreken.

Koen: Dat zal wel.

Griet Alice: Omdat ik dan, ja…

Koen: Ge denkt dat ge aan verwachtingen moet voldoen?

Griet Alice: Ja, voilà.

Wim: Oké, het is allemaal wat duidelijker, denk ik: jullie visie en wat jullie doen. We kunnen nu eens eventjes terugkeren naar wat ik doe, en in het algemeen de datingzaken. Het lijkt me heel interessant om jullie visie daarop te hebben, omdat het net iets… ik kan niet zeggen tegenovergesteld, maar er is toch wel een bepaald spanningsveld. Een van mijn vragen die ik jullie zeker wou stellen: vandaag de dag staan dating en ons sociaal leven, zeker met de digitalisering, door onder andere social media en het internet en alle commercialisering die erbij komt kijken, nog veel verder van dat gevoelsmatige aspect. Hoe kijken jullie daarnaar? Hoe hebben bijvoorbeeld social media, datingapps en technologie ons datingleven veranderd? Een brede vraag natuurlijk.

Koen: Nee, maar mijn antwoord zit helemaal klaar. Ik vind het alleen moeilijk om dat hier te zeggen, ten opzichte van een app-expert.

Wim: Maar zeg het maar, zeg het maar.

Koen: Nee, absoluut. Je beantwoordt eigenlijk de vraag door ze te stellen. Ik denk dat individualisering een gigantisch probleem is van onze maatschappij. En dat ligt niet enkel aan dat soort apps uiteraard, maar dat is een symptoom van een grotere trend. Als ik soms zie wat er met mensen gebeurt wanneer ze in de auto stappen: er komt zo'n soort van entitlement over ons van "ik zit hier in mijn bakske, mijn plek op de weg, en al de rest moet uit de weg". Dat is gek om te zien wat er dan met mensen gebeurt. En dat gebeurt online ook heel erg. Er zijn van die experimenten geweest waarbij mensen geconfronteerd worden met de comments die ze op Facebook of HLN hebben achtergelaten, en dat zijn dingen die je in het echt nooit zou zeggen. En dus dat gebeurt met zo'n apps ook. De verbinding… dat is bijna de fastfood van relaties, als ik het zo mag noemen. Ik bedoel: dat zijn mensen aan de andere kant. En op een manier doen we dat eigenlijk ook als we ergens uitgaan. Je kijkt door de ruimte en je denkt: nee, nee, nee, ah, die misschien wel. Maar daar heb je dan de ruimte om te voelen: wie is dat daar? Of misschien die andere dan weer wel. Of wat is de energie van de ruimte, of mijn eigen ongemak? In het swipen zit zo'n soort van machtsverhouding, als ik geen beter woord vind. En de andere kant, dat is wat we daarnet ook zeiden: het is letterlijk een etalage. Dus wat zet ik daarin? Ik zet daar meestal in wat ik denk dat mij het beste verkoopt. Dus wie ben je eigenlijk echt? Ik weet nog heel goed dat ik in die periode dat ik single was ongeveer een week of drie op Tinder gezeten heb. En ik had daar onder andere een foto van mezelf met mijn kinderen op gezet, in zo'n kerstpyjama's. Ik weet niet meer wie dat was, maar die zei: "Ja, dat moet je niet doen, hè. Dat is niet aantrekkelijk, zo ga je niet aan seks geraken." En ik heb aan die periode van drie weken twee supergoede vriendinnen overgehouden. Omdat die natuurlijk gecharmeerd waren door die foto met die kinderen, en die vond [sic] ...

Wim: Ja, absoluut, ik ga daar volledig mee akkoord. Het is grappig dat je het zegt, omdat ik zelf vroeger ook nooit echt pro social media, datingapps et cetera geweest ben. Ik ben er nu wel zelf een aan het bouwen natuurlijk. Maar ik heb bijvoorbeeld ook mijn bepaalde ideeën die ik daarin meeneem. Iets typisch aan mijn app is bijvoorbeeld dat je maar een beperkt aantal mensen kunt zien per dag. Iedereen is ook voorgeselecteerd. Je kunt er bijvoorbeeld maar vijf per dag aanduiden waarin je interesse hebt. De meeste mensen vinden dat goed, maar pak 15 à 20 procent heeft daar bijvoorbeeld heel erg veel moeite mee. Omdat ze gewoon niet meer kunnen vatten dat ze geen duizend mensen op een dag kunnen judgen, eigenlijk.

Koen: Hallucinant, hè.

Wim: Eigenlijk wel. Het is wel iets waar ik aan vasthou, maar het is soms wel wat confronterend.

Griet Alice: Ja, maar ik vind het net mooi om u daaraan vast te houden, om daarin kleur te bekennen. Omdat je op die manier net een plek pakt, jouw territorium afbakent van: hier ben je welkom. Dat is ook een manier van in het leven staan.

Wim: Ja, absoluut. En dat is ook wat ik probeer te doen. Het concept is eigenlijk: het is voor hoger opgeleiden. Ik heb mijn eigen marktonderzoekje daar ook rond gedaan. De meeste mensen die hoger opgeleid zijn, vinden het ook wel belangrijk dat een partner ook hoger opgeleid is. Je kunt daarover discussiëren natuurlijk, een diploma zegt ook niet alles, maar het is wel een bepaalde proxy van hoe je naar de dingen kijkt en hoe je in het leven staat, voor een stukje. En de meeste mensen vinden dat dus wel belangrijk. Dus die voorselectie zit er ook in, want dat heeft ook als effect dat er geen fake profielen zijn, dat er geen bots zijn, dat het ook een stuk veiligere omgeving is, omdat iedereen geverifieerd is. En dan zeg ik dus ook altijd: het is wel kwaliteit boven kwantiteit. Maar ik merk toch dat dat bij een significant aantal mensen heel moeilijk ligt vandaag de dag.

Koen: Ja, maar dan is er ook het spanningsveld, denk ik, Wim: waar wil ik voor staan? Want wat je zeker in die grote apps ziet: ja, het is ook een bedrijf. Dus hoe schaal je dat dan toch?

Griet Alice: Hoe schaal je dat dan?

Koen: Er is een zekere druk van: als ik die anderen ook toelaat, of ik verander wat features, dan heb ik meer klanten. En dat is niet gemakkelijk om daarin te blijven staan.

Wim: Nee, dat klopt. Maar ik heb natuurlijk wel het grote voordeel dat ik in een later tijdperk ben gestart. Een Tinder of een Bumble, die zijn historisch gegroeid, en vandaag de dag kun je met AI een app bouwen in een mum van tijd. Maar die hebben wel nog een kostenstructuur: die hebben honderden mensen die ook vergoed moeten worden, die hebben aandeelhouders, staan soms op de beurs, moeten heel veel winst maken. Ik ben één persoon, mijn bedrijf is één persoon. Dus ik heb ook wel het voordeel dat ik geen gigantische omzet moet draaien, waardoor ik die principes wel kan blijven hanteren. Gelukkig.

Koen: Nu nog.

Wim: Ja, als we ooit op dat punt komen…

Koen: Er stond bij Google ook ooit "don't be evil" op het bord, in het begin.

Wim: Dat is waar, dat klopt. Ik denk niet dat ik zo groot als Google ga worden, maar wie weet. Maar wat vinden jullie daar eigenlijk van? Van dat idee dat het enkel voor hoger opgeleiden is?

Griet Alice: Ik ben niet zo voor… wacht hè.

Wim: Zeg gewoon wat je denkt.

Griet Alice: Ja, ja. Ik weet niet of hoger opgeleiden… Voor mij zou het eerder een filter moeten zijn naar diepgang. Moest ik mijn eigen app ontwikkelen: voor mij maakt het eigenlijk niet uit, hoe ik in het leven sta, in de diepgang en de ontmoeting en de verbindingen met anderen, wat er op een blad staat van opleiding. Dat is wat er bij mij naar boven komt.

Koen: Ja, ik denk dat dat interessant is. Ik snap uw punt: dat is een soort van proxy, maar dan is het een heel ruwe proxy. En dus ik zou dan de vraag durven stellen: oké, wat is voor jou belangrijk in een potentiële partner? En als er zo'n dingen uitkomen: maar waarom is dat belangrijk? Wat zit daar dan eigenlijk achter? Waarom moet dat bijvoorbeeld een master zijn? Want dat is voor heel veel mensen anders. Dat kan bijvoorbeeld zijn: voor mij kan dat belangrijk zijn omdat ik eigenlijk financiële zekerheid wil. En dus het diploma is een proxy voor financiële zekerheid. Of ik wil over dezelfde onderwerpen kunnen praten. Dus volgens mij zitten er nog twee waarom-vragen achter.

Wim: Ja, ik snap wat je zegt, maar het ding is: dat is moeilijk digitaal…

Koen: Natuurlijk. Dat is niet moeilijk, maar dat is wel…

Wim: Moeilijk om in een app te gieten natuurlijk. Er zijn er inderdaad ook die dat geprobeerd hebben. Maar je kan het eigenlijk ook bekijken: een diploma zegt niet alles. En ik heb al een paar keer gehoord van "ja, je hebt een app gemaakt voor intelligente mensen" — dat moeten andere intelligente mensen mij dan zeggen. En ik zeg dan altijd: als je ooit groepswerk hebt moeten doen aan de universiteit, dan weet je dat dat niet alleen maar intelligente mensen zijn.

Koen: Alleen maar intelligente mensen.

Wim: Zeker niet alleen maar intelligente mensen, en ook niet de mensen met de breedste wereldvisie. Maar het is natuurlijk wel een heel erg objectief criterium om te evalueren: je hebt het of je hebt het niet.

Griet Alice: En sluit je dan ook uit? Ben je dan niet welkom als je…

Wim: Je kunt niet binnen, je kunt geen account maken als je je diploma niet uploadt. Of je kunt het ook met een studentenmailbox. Dus als je je diploma erin zet, dan word je zo geverifieerd. Iedereen die erop zit, heeft wel zijn diploma geüpload. Dat is wel het concept van de app.

Griet Alice: Ah ja.

Koen: Ja. Want ik vind uw voorbeeld van het groepswerk met alleen maar intelligente mensen… Je hebt in zo'n groepswerk ook iemand nodig die de lijm is. Je hebt iemand nodig die de creativiteit heeft, je hebt misschien iemand nodig die dingen kan maken. En dus de toegevoegde waarde zit net in de heterogeniteit van die groep. Dus op een manier spreekt dat uw aanpak eigenlijk een stuk tegen. Maar bon, ik wil er niet te kritisch over zijn — ik vind dat net een heel mooi inzicht.

Wim: Ja, wel, maar ik bekijk het net zo dat de meeste mensen die ik gesproken heb, en ook mijn eigen ervaringen met school, altijd heel erg negatief zijn vanwege die diversiteit en die heterogeniteit van de groep. Dat zijn eigenlijk nooit positieve ervaringen geweest. En daaruit leid ik dan wel af dat een diploma en de opleiding ook niet per se alles willen zeggen. Dat is een beetje hoe ik ernaar kijk. Want dat zijn eigenlijk altijd toch wel heel erg moeizame…

Koen: Wat heb je nog te brengen, is denk ik…

Wim: Ja, inderdaad. Dat is een beetje…

Koen: Want we hebben in onze eigen podcast — want het bedrijf heeft een podcast — ooit een keer een koppel te gast gehad, en die deden zo executive search voor singles. Je moet hem zeker eens beluisteren. En dan ontstaan er situaties waar mensen echt met ellenlange checklists langskomen en zeggen: "Mijn potentiële partner moet daar en daar en daar aan voldoen." En waar gaat dat dan eigenlijk over? En dan om de link naar ons werk te leggen: dat gaat dan heel vaak over onopgeloste shit in uw eigen verleden en eigen patronen en verwachtingen die familie, ouders, maatschappij op u leggen. Eigenlijk pleisters op de wonde, heel dikwijls. En als ik dat daar kan oplossen of loslaten, ja, dan is die checklist ineens…

Griet Alice: En een diploma zegt ook niet veel over emotionele intelligentie.

Koen: Bijvoorbeeld.

Wim: Nee, zeker niet. Absoluut niet. Maar emotionele intelligentie is bijvoorbeeld ook heel moeilijk via een platform of via een app te meten. Maar ik weet dat het soms wat oppervlakkig lijkt, voor alle duidelijkheid, maar er zit natuurlijk wel een reden achter. Want ik heb ook bijvoorbeeld ondernemers, heel intelligente mensen, die tegen mij zeggen: "Ja oké, ik ben op mijn 18e beginnen ondernemen, ik heb nooit een diploma gehaald, maar ik kan er dan niet in." En dan zeg ik: "Ja, sorry, nee." Want het ding is: anders moet ik rechtbank beginnen spelen, en dan moet ik beginnen zeggen: jij wel en jij niet. Terwijl een diploma kun je heel objectief… En daar kan ook niemand een probleem mee hebben, want als je het hebt, los van al de rest, dan kun je erbinnen, en anders niet. Dat is eigenlijk de manier waarop ik het zo objectief en zo eerlijk mogelijk hou.

Koen: Ja, het is een keuze, hè.

Wim: Zeker. Maar ik snap het wel, want ik krijg natuurlijk soms ook de feedback van "ja, dat lijkt me nu wel heel erg oppervlakkig". Maar het gaat natuurlijk wel — toen ik mijn marktonderzoek deed — ook over het niveau dieper. Maar omdat je dat heel moeilijk in een app of in een platform kunt steken en evalueren… Er zijn bijvoorbeeld ook apps geweest die met van die persoonlijkheidstesten afkomen en dat soort zaken, maar dat werkt in de praktijk allemaal niet, omdat het ten eerste niet supervalide is, en ten tweede vul je een momentopname in, en dat zegt eigenlijk ook heel erg weinig. Dus ja, je gaat elkaar dan ook natuurlijk face-to-face moeten ontmoeten en dan zien of de connectie er is. En dat stimuleren we ook. Maar je moet natuurlijk wel ergens een kapstok hebben om het platform rond op te zetten.

Koen: Ah ja, en er zijn altijd allerhande soorten filters. Want ik ben nu aan het denken: hoe zou je dat dan anders moeten doen? Maar dan denk ik, heel kort door de bocht: heel veel van de mensen die op zoek zijn naar echt diepgang, die gebruiken al geen apps om elkaar te vinden, omdat ze weten dat het dan allemaal foto's zijn met vissen en dat soort dingen. En die gaan dan naar evenementen die resoneren. Ik zeg maar iets: naar ecstatic dance ofzo, of dat soort dingen, omdat ze weten: ah ja, daar zijn gelijkgestemden. Dus er is altijd ergens een filter nodig, en in jouw geval is dat het diploma.

Griet Alice: Ja, en bij ons is het meer een persoonlijk iets. Ik vind dat een heel mooie quote waar jij mee afgekomen bent: "The ocean refuses no river." En dat is ook hoe wij in het leven willen staan. Als bijvoorbeeld in onze singleretreats iemand het gevoel heeft van "hm, gaat dat passen? Of hoe gaat dat zijn?", dan zeggen wij heel vaak: "Oké, je kunt echt met een open hart — dat is echt uw kwaliteit — naar iedereen nieuwsgierig zijn." Want dat heeft ons ook al zoveel gebracht, en ook voor de ander. Dus het is misschien een beetje daar, omdat dat deels van mijn waarden is, waarvoor ik wel sta, dat ik dat ergens moeilijk vind. En tegelijkertijd begrijp ik ook wel dat je… Ja, ik heb ook een hele expertise in marktonderzoek, en welke vragen stel je dan? Dat snap ik. Objectieve vragen, dat helpt gewoon om te filteren.

Koen: Iedereen is welkom.

Wim: Het kan een andere visie zijn.

Koen: Het maakt het ook heel makkelijk. Het maakt heel veel zin, want het is heel helder waar je voor staat. Dat helpt vanuit marketingperspectief: als uw waardevoorstel helder is, dan…

Griet Alice: Maar zo iemand die dan echt wil aankloppen, dat ge dan nee moet zeggen — amai, mijn hart zou echt breken.

Wim: Ja, dat wel. Ik vind dat eerlijk gezegd ook niet leuk. Zeker als dat iemand is die ik ken en waarvan ik weet: misschien is hij niet beginnen ondernemen op zijn 18e, dan had je sowieso ook een mastertitel of misschien wel een PhD gehaald. Maar het ding is: dan breek ik mijn eigen regeltjes. Dus dan ben ik daar ook wel kordaat in. Maar ik snap het wel. Het is een beetje het controversiële stukje ervan.

Griet Alice: Maar mooi dat ge het benoemt. Ja, de worsteling…

Wim: Ja, het is ook iets waar ik me van de eerste dag al van bewust ben. Maar ik vind het ook altijd leuk om een keer een perspectief te horen dat niet gewoon zegt: "Oh ja, supergoed idee, Wim." Want ik vind het sowieso leuker dan dat ze zeggen "ja, een diploma, punt aan de lijn" en dat het daar niet verder gaat. Dus dat is wel een keer boeiend.

Koen: Doet mij ook een beetje denken: wij krijgen soms ook mensen die vragen "mag ik aan het retreat deelnemen als ik in een open relatie zit, bijvoorbeeld?" En dat vinden wij niet altijd een gemakkelijke, maar eigenlijk zeggen we daar principieel nee op. Ons uitgangspunt is: je moet helemaal voor jezelf kunnen beslissen. Je moet helemaal kunnen voelen bij jezelf. Alles wat je doet of niet doet in zo'n retreat mag niet afhangen van of er daar thuis nog iemand zit.

Griet Alice: Ja, dat is ook niet altijd gemakkelijk.

Koen: Dus dat is een beetje hetzelfde. Het is wel jammer, je moet dan toch tegen mensen nee zeggen die eigenlijk…

Wim: Ja, dat klopt. Het gaat anders inderdaad ten koste van de kwaliteit, en voor een stuk ook van de beleving die ge wilt overbrengen. Dus ja, dat begrijp ik wel. We zijn al bijna een uur bezig hier. Dus ik kon misschien nog een paar korte vragen stellen. Jullie hebben al heel veel verteld, maar als je een bepaalde tip zou kunnen meegeven voor een single? Iets los van de retreats en de grote experience, maar iets waar je elke dag een beetje mee kunt doen.

Griet Alice: Als ge doorheen de dag, op uw werk, aan de kassa, gewoon eens iets langer in iemands ogen kijkt. Echt contact maken. En voelen wat dat met u doet. Een smile opzetten. Dat geeft direct een ander gevoel in jou, en aan de ander. En wat ik wil meegeven is: als ge ergens iets voelt in het daten met iemand, of in eender welke relatie — uitspreken. De moed bovenhalen om het uit te spreken, want het gaat u zoveel cadeaus brengen. Het is een stukje jezelf vrijmaken, en er gaat zoveel moois naar u toe stromen.

Wim: Oké, dank u. Nog iets aan toe te voegen, Koen?

Koen: Ja, want ik ben het er helemaal mee eens. Bij de eerste tip die Griet geeft, van in iemands ogen kijken: ook zo tegen mensen "goedemorgen" zeggen, gewoon echt contact maken hier en daar. Ik pendel vaak en het valt mij op dat er echt heel duidelijk twee groepen mensen zijn. De mensen die met hun hoofd naar de grond zo snel mogelijk ergens willen zijn, of mensen die kijken. En het is heerlijk: ik ben ook een kijker en ik praat en ik zeg dag, en ik kom altijd vrolijk op mijn werk aan als ik mensen heb ontmoet onderweg. Dus ze zijn er allemaal wel. Je kunt heel veel ontmoetingen hebben zonder daar per se iets achter te zoeken.

Griet Alice: Ja, of iets te nemen of te halen.

Koen: Gewoon echt een oprechte "dag".

Griet Alice: En ook weer loslaten.

Koen: Ja, en dan ben ik weer voort. En ik wil een beetje aanvullen aan die tweede. Het is echt een ongelooflijke boutade, maar: vind de moed om jezelf te zijn. En daar zit misschien wel wat werk aan vast van "ja, maar wie ben ik dan eigenlijk?" En er is overvloed. Dus je hoeft niet achter die ene persoon of achter die twee profielen die gepasseerd zijn achteraan te gaan. Als je jezelf bent, dan komt het wel op je af. Dan blijven de juiste mensen plakken. En dat is moeilijk en gemakkelijk tegelijkertijd. Maar dat is een van de beste tips die ik kan geven.

Wim: Super. En dan misschien nog voor koppels, zeker koppels die al wat langer samen zijn. Want de sleur wordt wel vaak benoemd bij veel koppels. Wat is jullie tip daartegen?

Koen: Ja, wacht, want wij doen heel veel relatiecoaching. En we hebben zo twee soorten groepen: degenen die tegen van alles aanlopen en dan komen aankloppen, maar we hebben ook wat wij noemen de gulzigen. Dat zijn degenen die zeggen: "Het is hier eigenlijk wel goed, maar wat valt er hier nog te ontdekken? Neem ons eens mee." Dat is heel plezant. En voor mij is het allerbelangrijkste daar: maak tijd voor mekaar. Hoe druk het leven ook is, hoeveel kinderen ge ook hebt, op hoeveel plaatsen ge ook woont — kijk nu eens naar ons. De volgorde is: ik zorg goed voor mezelf, dan zorg ik voor mijn relatie, en als dat hier stroomt, dan kunnen we samen de wereld aan. Dus maak tijd voor mekaar. Dat zou mijn allerbelangrijkste tip zijn.

Griet Alice: Daar vertrekt het, ja. En niet om samen iets te doen of te regelen. Want veel koppels belanden zo in broer en zus, of in een goed draaiend team. Maar maak echt tijd voor mekaar, om die kwaliteit van aandacht. Dat zorgt voor stroming in je relatie: echt aanwezig zijn bij mekaar.

Wim: Oké, super. Dank jullie wel. Ik vond het een heel boeiende — hoe zal ik het zeggen — een andere podcast dan anders. Maar wel heel boeiend. Andere perspectieven zijn toch altijd interessant, andere manieren om naar de zaken te kijken. Dus heel erg bedankt, Griet Alice, Koen.

Koen: Heel graag gedaan, Wim. Heel boeiend.

Griet Alice: Ja, dank je.

Koen: Dank je wel.

Wim: Top.